Kot Dymny

kat. koty perskie i egzotyczne


Kot Perski Dymny

Kot Perski Dymny. Pierwsze koty tej rasy prezentowane były w 1893 r. w Anglii. Smoke (dymny) są kotami niezwykle pięknymi, ale i niezwykle rzadkimi i dzisiaj. We wczesnych latach XIX w. cieszyły się ogromną popularnością.

Jedną z najwcześniejszych hodowczyń tego gatunku była H.V. James, która napisała książkę o swojej ukochanej rasie w 1903 r. Te zapiski dostarczyły informacji o tym właśnie gatunku (została wydana w 1948 r). Opisy pokazywały jak bardzo pani H.V. James kochała perskie koty. Pani James kupiła Niebieskiego Persa (Blue Persian), który umarł niestety ale w zastępstwie od sprzedawcy otrzymała kota, który gdy dorósł w niczym nie przypominał oczekiwanego zakupu. Jego futro było przydymione w niektórych partiach. Nazwano go więc Persem Przydymianym (Persian Smoke). Na wystawie, ku wielkiemu zaskoczeniu zajął pierwsze miejsce we wszystkich swoich klasach.

W Anglii Narodowy Klub Wielbicieli Kotów wydał pozycje z zamieszczonymi 30 odmianami Persa Smoke. Katalog ten wydawano w latach 1900-05. Gdy nowo powstały związek GCCF opublikował nową klasyfikację w 1912 r., wyszczególniono w nim 18 kotów przydymionych.

Z końcem II Wojny światowej ten rodzaj Persa i wiele pomniejszych został bardzo zdziesiątkowany. Dzisiejszy przedstawiciel tego rodzaju, zwany też jako kot kontrastów nadal jest bardzo rzadkim i oryginalnym i może najoryginalniejszym reprezentantem Persów.

Charakter

Persy i Egzotyczne to spokojne, łagodne koty. Bardzo przywiązują się do swoich właścicieli i nie lubią samotności. Lubią głaskanie, czesanie oraz drapanie. Bawiąc się rzadko używają pazurów i zębów, są nieagresywne. Akceptują w domu obcych ludzi, łatwo też przystosowują się do nowych warunków. Nie przejawiają tendencji niszczycielskich. Wspaniale znoszą przebywanie w mieszkaniach bez ogrodu. Jeśli nawet mają do dyspozycji ogród, nie korzystają z nich wybierając wygodna kanapę. Lubią znajdować się w centrum uwagi przebywając z ludźmi, przejawiają również cechy upartego charakteru.


Cechy Kotów Perskich i Egzotycznych

Głowa: Czaszka okrągła; Czoło zaokrąglone; Pełne, dobrze odznaczające się policzki; Broda silnej budowy z szeroką żuchwą;
Uszy: Nieduże, zaokrąglone na końcach z kępkami dłuższych włosów; Szeroko ustawione względem siebie; Osadzone nisko;
Oczy: Duże okrągłe, szeroko rozstawione w kolorach intensywnych uzależnionych od kategorii rasy;
Szyja: Krótka i mocna;
Korpus: Sinej muskularnej budowy; Szeroka klatka piersiowa; Masywny kark i plecy;
Kończyny: Krótkie, masywne o grubym kośćcu; Łapy duże i okrągłe z kępkami włosów między palcami;
Ogon: Krótki, bardzo puszysty u końca zaokrąglony, proporcjonalny do reszty ciała;
Futro: Długie, puszyste, jedwabiste i miękkie, nie wełniste, kryza wokół szyi;

Wady nie pozwalające na przyznanie certyfikatu:
Deformacje kośćca i czaszki (nie dotyczy kastratów); Oczy zbyt głęboko osadzone lub wyłupiaste lub zezowate; Choroby oczu; Niepoprawny zgryz (przodo lub tyłozgryz powyżej 2mm); Zęby stępione lub ułamane; Deformacje ogona (nie dotyczy kastratów); Kondycja ogólna (wychudzenie lub zapasienie).

Wady powodujące dyskwalifikację:
ślepota; Głuchota; Agresja; Karłowatość; Zezowatość; Wnętrostwo lub anomalia budowy jąder; Futro zafrbowanie lub zbytnio zapudrowane; Amputacja pazurów (nie mylić z obcięciem); Zapchlenie; Brudne uszy; Poli- lub olidaktylizm (zbyt duża ilość palców); Białe płaszczyzny koloru futra nie przewidziane w standardzie koloru; Kotki karmiące i ciężarne; Widoczna przepuklina pępkowa

Wady nie pozwalające na przyznanie certyfikatu: Deformacje kośćca i czaszki (nie dotyczy kastratów); Oczy zbyt głęboko osadzone lub wyłupiaste lub zezowate; Choroby oczu; Niepoprawny zgryz (przodo lub tyłozgryz powyżej 2mm); Zęby stępione lub ułamane; Deformacje ogona (nie dotyczy kastratów); Kondycja ogólna (wychudzenie lub zapasienie).

Wady powodujące dyskwalifikację: ślepota; Głuchota; Agresja; Karłowatość; Zezowatość; Wnętrostwo lub anomalia budowy jąder; Futro zafrbowanie lub zbytnio zapudrowane; Amputacja pazurów (nie mylić z obcięciem); Zapchlenie; Brudne uszy; Poli- lub olidaktylizm (zbyt duża ilość palców); Białe płaszczyzny koloru futra nie przewidziane w standardzie koloru; Kotki karmiące i ciężarne; Widoczna przepuklina pępkowa;


Wymagania wystawiennicze

Kolor futra powinien być czysto biały i błyszczący bez jakiegokolwiek śladu przebarwień. Nos i poduszki łap są różowe. U Persów Białych niebieskookich kolor oczu jest głęboko niebieski, pomarańczowy, intensywnie miedziany lub miedziany. Koty o różnych kolorach oczu mają jedno oko niebieskie i drugie pomarańczowe lub miedziane.


Standard FIFe

EXO – kot egzotyczny (Exotic) lub PER – kot perski (Persian)

Poniżej kody cech zewnętrznych kota, ustalone przez organizację FIFe. Wszelkie zmiany i aktualny opis dostępny na stronach Organizacji. Federation Internationale Féline

Standard wystawienniczy rasy Perskiej i Egzotycznej: PDF

>Uznane wariacje koloru:
EXO/PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j s B

Kolor futra:
n – czarny (black)
a – niebieski (blue)
b – czekoladowy (chocolate)
c – liliowy (lilac)
d – rudy (red)
e – kremowy (cream)
f – mieszany czarny
g – mieszany niebieski, krem
h – mieszany czekoladowy, czerwony
j – mieszany liliowy, kremowy

s – oznacza kolor srebrny, w wypadku kotów nie pręgowanych nazywany zwyczajowo dymnym

Oznaczenie koloru oczu:
B – miedziany lub głęboko pomarańczowy

Kot Perski Szylkretowy Niebieski

Wszystkie rasy