Kot Jednobarwny

kat. koty perskie i egzotyczne


Kot Perski Czarny

Czarny

To najstarsza rodowodowa rasa, Czarny Pers. Jest jednym z najbardziej trudnych do uzyskania kotów pod względem norm wystawienniczych. Czarne futro tej odmiany jest bardzo podatne na przebarwienia w kolorze rdzawych odcieni. Przebarwienia te powoduje wilgoć lub wpływ mocnego światła. Dają o sobie znać również w czasie linienia i przybierają kolor brązowawych pasemek. Młode kocięta tego gatunku są często dużym rozczarowaniem dla nowego właściciela. Mają bardzo wiele przebarwień futra ale nie jest to wada. Te defekty ustępują w raz z dorastaniem kota.

Charakterystyka

Futro Czarnego Persa powinno być bardzo gęste, czarne jak węgiel od korzeni włosa po same końce. Powinno być wolne od wszelkiego rodzaju przebarwień i od oznak innego niż czarny kolor włosów. Nos, oraz poduszki łap czarne (bywają brązowe). Kolor oczu lśniąco miedziany (u kotów angielskich tej rasy) lub miedziany lub pomarańczowy (u kotów amerykańskich tej rasy). Nie powinny posiadać zielonej obwódki wokół tęczówek.


Kot Perski Czerwony

Czerwony

Perski Czerwony to typ Persa, który był faworytem wystaw rasowych od ponad 100 lat. Wcześne opisy tego gatunku kota były niepewne i chwiejne, aż do współczesnych czasów gdzie można dokładnie określić walory i najważniejsze cechy Czerwonego Persa. Od 1894 r. wystawy kotów w Londynie w Cristal Palace zaoferowały podział na klasy, Brązową i Czerwoną Tabby (pręgowany).

W 1895 r. dodano jeszcze do rodzaju Persów Czerwonych: pomarańczowe, kremowe, płowe i szylkretowe. Stowarzyszenie jednak zrewidowało tę decyzję standardu i wprowadziło restrykcje w tym zakresie. Tak też ustalono, że: „kolor powinien być tak jasny jak to tylko możliwe i ani tło sierści ani mocniejsze akcenty koloru nie mogą się wyróżniać.” Następne lata selekcjonowania ras dały kolejne podziały.

W 1912 r. oddzielono klasę opisywaną jako Pomarańczową Jednolitą i Pomarańczową Tabby (pręgowaną). Głębszy, bardziej intensywny kolor był również wydzielony. II Wojna Światowa zdziesiątkowała liczbę odmian kotów natomiast minione 50 lat pokazało światu piękne udoskonalenia w klasie persów Czerwonych, które zaowocowały na wystawach kotów.

Charakterystyka

Ten kot powinien być jednolicie, gładko, czysto ubarwiony, bez skaz, przebarwień i znaków szczególnych na futrze. Usta i broda powinny być w takim kolorze jak futro. Nos i poduszki łap powinny być w kolorze ceglanym. Oczy błyszcząco miedziane (u kotów amerykańskich) lub głęboko intensywnie miedziane (u kotów brytyjskich).


Kot Egzotyczny Kremowy

Kremowy

Na samym początku Kremowe zwane były „płowymi” i były często odrzucane na wystawach przez żarliwych i zaciętych jurorów na korzyść kotów z żywym kolorem futra. „Angory były prawdopodobnie kremowe” – pisał Charles H. Ross w 1868 r. i opisał Angory jako: „Bardzo piękny rodzaj kota ze srebrnymi włosami o jedwabistej teksturze… niektóre są żółtawe inne oliwkowe, zbliżone kolorem do lwa…” W 1903 r. Frances Simpson pisał, iż Pers czy Egzotyczny Kremowy stał się niezwykle popularny.

Pierwsze koty tego koloru były uznane za dziwaczne. Sprowadzono je z USA do Bretanii i tu dołączyły z powodzeniem jako zwycięzcy na pokazach i wystawach. Dzisiejsze Kremowe Persy i Egzotyczne są ulepszone i poprawione w samej rasie, prezentują wszystkie najlepsze cechy kota tej rasy.

Charakterystyka

Oczekiwania w stosunku do barwy futra różnią się między standardami związków w Stanach, brytyjskimi i europejskimi. Standard CFA ustalił jeden poziom odcienia kremowego, brzmiał on: preferowany bez znaków ciemniejszych i z jasnymi cieniowaniami. Brytyjski standard GCCF nazwał czystą odmianą blady w połowie kolor, bez ciemniejszych przebarwień i znaków. Natomiast europejski FIFe wymaga bladości, czystości pastelowego kremu z ciepłymi tonami barwy lub z jaśniejszymi znakami lub przebarwieniami. Nos i poduszki łap są różowe. Oczy w kolorze błyszczącej miedzi (u kotów amerykańskich) i ciemnej miedzi (u kotów brytyjskich).

Kot Jednobarwny Perski Liliowy

Liliowy

Powstały nowy rodzaj Persa o tej barwie nie był uznawany przez angielskie zrzeszenia klasyfikujące rasy do 1930 r. Notatki o kotach z niebieskimi i kremowymi plamami czy znakami pojawił się na przełomie wieku. Niebiesko-kremowy kot ma rozproszone włosy niebieskie (z czarnego) i kremowe (z czerwonego). Dawni właściciele kotów mało rozumieli ich genetyczne zależności i zdani byli wyłącznie na obserwację wyników krzyżowania kotów o różnych barwach. Nie zauważono również wtedy, że wszystkie kociaki tej barwy rodziły się samicami i uzyskany kolor futra łączył się ściśle z płcią. Czekano więc na narodziny podobnego samca by można było podtrzymać ten ciekawy rodzaj Persa.

Charakterystyka

Wymagania koloru futra różnią się między normami amerykańskimi i brytyjskimi. W Stanach Zjednoczonych wymagano by kolor niebieski włosa był zdefiniowany i połączony z włosem jednolicie kremowym. Brytyjski GCCF wymaga zawarcia pastelowych odcieni niebieskiego i kremowego. W Europie FIFe tą barwę nazywa Blue-Tortie i futro określa się jako lekko niebiesko-szary włos pomieszany równomiernie z blado kremowym.

Futro nie powinno posiadać jaśniejszych plam w okolicach ogona czy pyska, aczkolwiek na wystawach jurorzy nie zawsze przychylają się do tych obostrzeń i akceptują koty z jaśniejszymi odcieniami futra. Amerykańskie i angielskie standardy nie dopuszczają takiej możliwości. Oczy kota tego gatunku powinny być błyszcząco miedziane ( u kotów amerykańskich) i głęboko miedziany lub pomarańczowy (u kotów brytyjskich).


Kot Jednobarwny Perski Niebieski

Niebieski

Kot Perski Niebieski kolor futra jest spowodowany rozcieńczeniem czarnego koloru sierści. Tylko wczesne koty tego rodzaju miały ten atrakcyjny kolor. Wystawiano onegdaj wiele Niebieskich Persów lecz nie przypominały one w barwie tych obecnych. Kolejne lata ukazały wiele niedomagań w barwie, pojawiały się białe kępki włosów i pręgi. Wszystkich tych mankamentów hodowcy się kolejno pozbywali. W 1901 r. Grupa Persów Niebieskich była wypromowana przez członków Stowarzyszenia Królowej Wiktorii w Anglii, to dodało temu gatunkowi wiele prestiżu i popularności która, została do dzisiejszego dnia.

Charakterystyka

Niebieskie futro powinno być aż po same końce w tym samym odcieniu co nos. Niektóre odcienie koloru niebieskiego są dozwolone jednakże najbardziej preferowany jest jaśniejszy odcień kota amerykańskiego tego rodzaju. Futro musi być wolne od akcentów w innym kolorze, plam i przebarwień oraz białych włosów. Nos jasny jak futro a poduszki łap niebieskie jak cała reszta. Oczy koloru błyszcząco miedzianego (u kotów amerykańskich) i głęboko miedziane bez żadnej obwódki zielonkawej na tęczówce (u kotów brytyjskich).


Czekoladowy

Egzotyczny Czekoladowy Podczas hodowli i rozwoju kota Himalajskiego czy Kolorpointa Długowłosego, hodowcy zorientowali się, że możliwe jest osiągnięcie Jednokolorowego Czekoladowego i Liliowego Długowłosego kota. Okazało się to w praktyce dosyć proste i koty z oczekiwanym kolorem futra zostały łatwo wyhodowane. Ich typ ciała natomiast i jakość futra były bardzo słabe w porównaniu do wymaganych standardów.

Hodowlani pionierzy tych odmian musieli również zmagać się z naturalnym płowieniem futra, powodowanym przez „czekoladowy gen” i niektóre wczesne Liliowe i Czekoladowe koty były dużym rozczarowaniem. Nieusatysfakcjonowani hodowcy byli zdeterminowani osiągnięciem wymarzonej odmiany kota, równej w jakości jak ich Himalajscy kuzyni. Niektóre amerykańskie związki hodowców zdecydowały nazwać odmianę Kaszmir. Inne organizacje nazwały Himalajskimi. Brytyjskie GCCF nazwało Czekoladowe Długowłose i Liliowe Długowłose. Odmiana Egzotycznego posiada te same cechy co Persa.

Charakterystyka

Kolor jest bogaty, ciepły, czekoladowo-brązowy od początku do końca włosa, nie ma na nich żadnych przebarwień, cieniowania ani białych włosów. Nos i łapy są brązowe, kolor oczu jest głęboko pomarańczowy lub miedziany (amerykańskie posiadają miedziane). Federation Internationale Féline – Serwis organizacji w j. angielskim, zawiera aktualne opisy ras i wymagania wystawiennicze.


Charakter

Persy i Egzotyczne to spokojne, łagodne koty. Bardzo przywiązują się do swoich właścicieli i nie lubią samotności. Lubią głaskanie, czesanie oraz drapanie. Bawiąc się rzadko używają pazurów i zębów, są nieagresywne. Akceptują w domu obcych ludzi, łatwo też przystosowują się do nowych warunków. Nie przejawiają tendencji niszczycielskich. Wspaniale znoszą przebywanie w mieszkaniach bez ogrodu. Jeśli nawet mają do dyspozycji ogród, nie korzystają z nich wybierając wygodna kanapę. Lubią znajdować się w centrum uwagi przebywając z ludźmi, przejawiają również cechy upartego charakteru.


Cechy Kotów Perskich i Egzotycznych

Głowa - Czaszka okrągła; Czoło zaokrąglone; Pełne, dobrze odznaczające się policzki; Broda silnej budowy z szeroką żuchwą;
Uszy - Nieduże, zaokrąglone na końcach z kępkami dłuższych włosów; Szeroko ustawione względem siebie; Osadzone nisko;
Oczy - Duże okrągłe, szeroko rozstawione w kolorach intensywnych uzależnionych od kategorii rasy;
Szyja - Krótka i mocna;
Korpus - Sinej muskularnej budowy; Szeroka klatka piersiowa; Masywny kark i plecy;
Kończyny - Krótkie, masywne o grubym kośćcu; Łapy duże i okrągłe z kępkami włosów między palcami;
Ogon - Krótki, bardzo puszysty u końca zaokrąglony, proporcjonalny do reszty ciała;
Futro - Długie, puszyste, jedwabiste i miękkie, nie wełniste, kryza wokół szyi;

Wady nie pozwalające na przyznanie certyfikatu:
Deformacje kośćca i czaszki (nie dotyczy kastratów); Oczy zbyt głęboko osadzone lub wyłupiaste lub zezowate; Choroby oczu; Niepoprawny zgryz (przodo lub tyłozgryz powyżej 2mm); Zęby stępione lub ułamane; Deformacje ogona (nie dotyczy kastratów); Kondycja ogólna (wychudzenie lub zapasienie).

Wady powodujące dyskwalifikację:
ślepota; Głuchota; Agresja; Karłowatość; Zezowatość; Wnętrostwo lub anomalia budowy jąder; Futro zafrbowanie lub zbytnio zapudrowane; Amputacja pazurów (nie mylić z obcięciem); Zapchlenie; Brudne uszy; Poli- lub olidaktylizm (zbyt duża ilość palców); Białe płaszczyzny koloru futra nie przewidziane w standardzie koloru; Kotki karmiące i ciężarne; Widoczna przepuklina pępkowa

Wady nie pozwalające na przyznanie certyfikatu: Deformacje kośćca i czaszki (nie dotyczy kastratów); Oczy zbyt głęboko osadzone lub wyłupiaste lub zezowate; Choroby oczu; Niepoprawny zgryz (przodo lub tyłozgryz powyżej 2mm); Zęby stępione lub ułamane; Deformacje ogona (nie dotyczy kastratów); Kondycja ogólna (wychudzenie lub zapasienie).

Wady powodujące dyskwalifikację: ślepota; Głuchota; Agresja; Karłowatość; Zezowatość; Wnętrostwo lub anomalia budowy jąder; Futro zafrbowanie lub zbytnio zapudrowane; Amputacja pazurów (nie mylić z obcięciem); Zapchlenie; Brudne uszy; Poli- lub olidaktylizm (zbyt duża ilość palców); Białe płaszczyzny koloru futra nie przewidziane w standardzie koloru; Kotki karmiące i ciężarne; Widoczna przepuklina pępkowa;


Standard FIFe

EXO – kot egzotyczny (Exotic) lub PER – kot perski (Persian)

Poniżej kody cech zewnętrznych kota, ustalone przez organizację FIFe. Wszelkie zmiany i aktualny opis dostępny na stronach Organizacji Federation Internationale Féline

Kot Jednobarwny Perski Czerwony

Wszystkie rasy