Kot Maine Coon

kat. półdługowłose


Kot Maine Coon

Jedna z najstarszych naturalnych ras kota Ameryki Północnej to Maine Coon lub Main Cat, znany jako odmiana od prawie stu lat. Jego imię pochodzi od nazwy Stanu Main w USA. Myślano kiedyś, że kot pochodził z krzyżówek pomiędzy półdzikimi kotami a szopem praczem. Stąd imię Coon, chociaż dziś wiadomo, że jest to biologicznie niemożliwe. W rzeczywistości istnieje wiele legend otaczających początki rasy Maine Coon.

Inne źródła czy legenda mówi jak Marie Antoinette (Maria Antonina) planując ucieczkę z koszmaru Francuskiej Rewolucji wysłała swoje koty pod opiekę do Stanu Maine. Miały tam być do momentu znalezienia sobie i im nowego domu i tak się miały znaleźć w Stanach. Definitywnie wiadomo, że rasa powstała na wybrzeżu i wyhodowali ją farmerzy.

Na szczęście nie ma dowodów na to, że prawdziwa jest ta romantyczna historia. Bardziej prawdopodobne było by skrzyżowanie Rysia Amerykańskiego z kotem domowym. Jeszcze inna teoria głosi, że pierwsze Maine Coony były kotami Norweskimi Leśnymi, które około 1000 r. przywieźli wikingowie. Nic jednak również nie potwierdza tej teorii.

Tym, który na początku XIX w. przywiózł koty Perskie i Angory do Ameryki był kapitan Coon. I czy kapitan na prawdę się tak nazywał, nie widomo ale ta wersja może być najbliższa prawdy. Mainecoony prawdopodobnie powstały z krzyżówek przywiezionych do Ameryki kotów długowłosych i kota domowego.

Kot Maine Coon

Dlatego też dzisiejsi bardziej światli wielbiciele kotów wiedzą, że kot z długim futrem sprzedawany był przez odwiedzających miasta przybrzeżne marynarzy i to oni przywieźli koty, które w następstwie krzyżowały się z innymi kocimi tubylcami. Co dało rezultat w postaci dużego i przystojnego amerykańskiego długowłosego kota znanego dzisiaj jako Maine Coon.

Różne historie często nadmieniają o ich wielkości - podobno jeden osobnik ważył 18kg. Raczej życie w środowisku naturalnym nie pozwoli przybrać takiej wagi. Z reguły koty te ważą 5-7 kg co i tak jest dość pokaźną wagą. Na pewno były to ulubione koty gospodarstw domowych nim pobiegły na wystawy. Słynęły z odwagi, zręczności, hardości oraz dużej niezależności.

Przystosowane do ostrych zim w rejonach Ameryki gdzie co roku spada ponad 2 metry śniegu. Izolację zapewniają grube długie włosy i bardzo gęsty podsierstek. Ten kot to prawdziwy "TWARDZIEL". Dwa stulecia życia na półdziko wyeliminowały chorowite i słabe osobniki umacniając odporność i siłe organizmu.

Pręgowany Coon był atrakcją w czasie wystawy kotów w Madison Square Garden w 1895 r. w Nowym Jorku lecz wystawiane bardziej popularne rasy spowodowało niedostrzeżenie Maine Coona. Mimo to rasa rozkwitała i była coraz bardziej popularna.

W 1953 r. powstał w Stanach Centralny Klub Maine Coona utworzony w celu promocji rasy. W 1967 r. Maine Coon został zaakceptowany jako pokazowy standard przez kilka organizacji systematyzujących rasy. W 1976 r. powstało międzynarodowe stowarzyszenie ochrony Maine Coona. W tym samym roku towarzystwo miłośników kotów CFA zaakceptowało rasę z pełnym statusem czempiona.

Są ogromne – to jedne z największych kotów. Jeden z przedstawicieli tej rasy miał wąsy o rekordowej długości, mierzyły aż 16,5 cm. Jeśli chcesz się upewnić czy Twój kot to Maine Coone przyjrzyj się jego czołu, ma tam widoczne „M” inicjał rasy. Początkowo skupiano się na talentach łowieckich tych kotów, później ważniejszy stał się ich miły charakter.

Dzisiaj są drugą po Persach najbardziej popularną rasą. To na prawdę duży kot może ważyć nawet 17 kg chociaż średnia waga samców to 8,5 kg. osiągają średnio 1 m długości, a rekord to 1 m i 20 cm. Maine Coone przypomina doga niemieckiego to łagodny olbrzym. Wielkie łapy ułatwiają chodzenie po śniegu i przypominają rakiety śnieżne. Długi puszysty ogon zapewnia równowagę, zwinność i ciepłe okrycie na zimne wieczory. Dorosłe Maine Coony mają trzywarsrtwową sierść. Dwie warstwy podsierstka i jedną warstwę ochronną. Mogą być białe, czarne lub różnokolorowe.



Najstarsze opisy Maine Coona

Frances Simpson - autorka pierwszego
opisu rasy kota Kot Maine Coon

Najwcześniej opisała kota rasy Maine Pani F.R. Pierce, Amerykanka mieszkająca w Stanie Maine w książce „The Book of the Cat” (Księga kota) atorstwa Frances Simpson (na zd. obok). Rozdział powięcony kotom Maine opracowała F. R. Pierce.

Książka opublikowana była w 1903 roku. Pani Pierce napisała o kotach Maine Coon opierając się na jej rozległej wiedzy osobistej i doświadczeniu. Znaleźć tam można komentarze do prowadzonej przez nią korespondencji z właścicielami kotów Maine.

To wpaniały przewodnik dla hodowców i miłośników tej rasy i kotów w ogóle. Nadal zawiera poprawne i celne uwagi o tych kotach. Według pani Pierce, koty Maine były obecne jeszcze długo przed napisaniem książki „Księga Kota”. Były obecne od pokoleń jeszcze przed Wojną Secesyjną i według niej, szczególnie wiele Maine Coonów zamieszkiwało obszary Maine przed 1880 r.

Pani Pierce w 1861 roku weszła w posiadanie kota Main podarowanego przez jej brata (poniżej na zdjęciu). Tego też kota opisuje w książce jako „długowłosego kota właśnie odmiany często zwanej Maine….” ich pojawienie się sięga daleko poza pamięć najstarszych mieszkańców regionu, pisze.

Z treści rozdziału wynika, że pani Pierce przesłuchała wielu starszych krewnych i przyjaciół dopytując ich o koty Maine. To, że Maine Coon przybył do Stanów statkiem pokonując morza, dla autorki było jasne i oczywiste. Sama otrzymała parę kociaków od marynarza.

Kot, którego opisywała Pani F.R. Pierce

Jeszcze jako młoda dziewczyna w 1869 r. zauważyła małe, białe, niebieskookie kocięta o długiej sierści wystające z kieszeni marynarzowi, który był kucharzem okrętowym. Obydwa koty dostała i były one początkiem niezwykłej linii białych Maine Coonów o niebieskich oczach.

Druga linia jaką znała pani Pierce białych niebieskookich Main kotów przybyłych drogą morską pochodzi także ze stanu Maine. Biały Kot o imieniu Swampscott, został opisany w liście do Pani Pierce przez pewną jego właścicielkę panią F. E. Smith z Chicago. „To wielki przedstawiciel białych Maine, dobrze poradził sobie na wystawach z największymi rywalami.

Swampscott

Jego matka, pradziadek pochodzi z Francji, jego pra-pra-dziadek został przywieziony do Rockport w stanie Maine, z Francji.

Zdjęcie i opis został opublikowany w książce „Ksiega Kota”. Mieszkańcy miast portowych często byli właścicielami pływających pałaców, którymi podróżowali wraz rodzinami w różne miejsca świata. Żeby dzieci się nie nudziły zabierano na pokład i koty. Kupowano je również w zagranicznych portach. Ten stan wypadków pokazuje, że baza genetyczna Maine powstała na morzu na pokładach statków.

Pani Pierce pisze, że była by ostrożna sądzić, że Maine Coon pochodzi wyłącznie ze Stanu Maine. „Przez długi czas długowłose koty głównie zamieszkiwały miasta wybrzeża. Później siostry i i kuzyni kotów rozprzestrzeniły się je w głąb lądu…” W książce pisze również, że wśród Maine Coonów: … ” dominują mocne kolory futra: białe, czarne, niebieskie, pomarańczowe i tabby (pręgowane)… Rzadko są to kolory dymne (zdarza się jeden na dwieście kociąt).” Srebrne i szynszyle nie są powszechne – to nie popularne kolory u Maine Coonów do obecnej chwili.

Biały Kot o imieniu Swampscott - Maine Coo

Kim była Pani Price?

Mówiła o sobie bardzo krótko, gorącym wielbicielem kotów Maine najwcześniejszych swoich lat. „Nasza rodzina nigdy nie była pełna bez jednego lub więcej kotów – nie zawsze były to długowłose koty, ale zawsze zajmowały honorowe miejsce w domu.” Jej koty brały udział w pokazach i często wygrywały konkursy. Odwiedzała i korespondowała z hodowcami kotów. Jej dokładne opisy i oceny gatunków sprawiają, że ​​oczywiste jej doświadczenie daje wiedzę o kotach. Opisuje jednego z kotów tak: „drobne brązowe pręgi tabbi.., Brązowy Lew, urodzony 1884, zmarł w 1901; …” Zauważa i opisuje kolor kufy, długość nosa, wielkość i kształt oczu, długość włosów w uszach i na głowie.”


Charakter i opieka

Uważany przez swych wielbicieli jako doskonałe zwierze domowe. Posiada ekstrawertyczne usposobienie i jest skory do zabawy. Często uczy się różnych sztuczek ale i wymaga konsekwencji w wychowywaniu i uczeniu nawyków. Przywiązuje się do swojego właściciela nie do miejsca. Zaakceptuje inne koty oraz psa w swoim otoczeniu. Może potrzebować 3, 4 lat by osiągnąć swój naturalny wzrost i wygląd. Kocury są zdecydowanie większe od kotek. Kotki ważą od 4 do 6 kg, kocury od 7 do 10 kg. Pomimo, że futro jest długie i powiewne rzadko robi się matowe i jest łatwe do utrzymania. Czesze się je sporadycznie.



Ciekawostki

Kot Marty w obserwatorium

Marty - Maine Coo

Kot Marty w obserwatorium Tego oto kota stworzyła natura i sprawdził się w ciężkich warunkach takich jak Góra Waszyngtona w New Hampshire, stąd nadaje się komunikaty meteorologiczne Mount Washington Observatory i tam mieszka kot Marty. Marty, maskotka obserwatorium, jest ostatnim nabytkiem w długiej linii kocich rezydentów, mieszkających na szczycie góry Waszyngtona. Jako młody kot stracił swój dom z powodu pożaru i został zaadoptowany przez organizację humanitarną. W styczniu 2008 r. stał się wybrany maskotką roku i został podarowany przez organizację humanitarną obserwatorium. Szybko się zaaklimatyzował ze względu na swoją odkrywczą i ciekawską naturę. Jego czarne furo łatwo zlokalizować na tle śniegu. Jako ciekawski kot, Martyn bada swój nowy duży dom, im. Shermana Adamsa.


Rupert

Main Coony wygrywają w rankingach najgrubszych czy największych kotów domowych świata. Ten olbrzymi kot Rupert może stać się największym kotem na świecie, jest monstrualny. Rupert teraz waży 9 kg a ma tylko 2 lata. W wieku 3 czy 4 lat kiedy osiąga końcową wagę będzie dużo większy więc to dopiero początek. Może osiągnąć 12,7 kg niebawem. Wzrost ustala się u Meine Coona do 14 miesięcy a waga i masywność do 4 lat. Dla porównania dzikie koty mogą dochodzić do tej wagi jaką osiągnie Rupert za parę lat. Kanadyjski ryś waży do 12 kg. Euroazjatycki Ryś może być cięższy i może wżyć do 30 kg.


Najstarsze fotografie Maine Coona

Leo, Maine Coon, 1884-1901

Leo, Maine Coon, 1884-1901

Leo, Maine Coon, 1884-1901″Lew„, brązowy pręgowany, urodzony 1884, zmarł w 1901; fotografia kota, gdy miał sześć miesięcy. Właścicielem jest pani Persis Bodwell Martin, opublikowano w książce pani E.R. Pierce. Jego życie upłynęło w luksusie i swobodzie, dobrym jedzeniu serwowanym przez właścicielkę. Co do typu kot był konkurencyjny w stosunku do innych kotów tej rasy. Brązowy pręgowany – kolor kufy, długość nosa, wielkość i kształt oczu, szerokość czoła, wielkość uszu, długość włosów w uszach i na głowie. Opisanie futra i opis ciała jako „Lwi” trochę nie pasuje, jego włosy są bardzo długie tak, że znaki stają się nieczytelne.”

Cytat z „Księgi Kota”, 1903 r.


King Max, Maine Coon

King Max, Maine Coon

„King Max” – zwycięstwo przyniósł pani Taylor – najpierw wygrał konkurs w Bostonie w 1897/98, 99, by tylko być pobitym przez jego ojca „Donalda” w 1900 roku. Cytat z „Księgi Kota”, 1903 r.


Tobey, Kot Maine Coon

Tobey, Maine Coon, ok 1903r.

Tobey, Maine Coont To może być pierwszye zdjęcie Maine Coona. Pochodzi z 1903 roku. 100 lat później typ się zmienił, ale to jest nadal 100% Maine Coona. Zdjęcia „Tobey” pochodzi z książki F. Simpson „Księgi Kota”. Wyraźnie widać białe elementy futra takie jak ma obecny Maine – takie urocze dodatki.

Zdjęcie z „Księgi Kota”, 1903 r.

Źródło: fragment cytatu z wywiadu z Beth Kus, pawpeds.com


Cechy

Kat. – półdługowłose
Budowa ogólna – średni do dużego
Futro – ciężkie i gęste z jedwabistą teksturą, krótkie na głowie, ramionach i nogach, stopniowo wydłuża się wzdłuż grzbietu i po bokach, gęste na brzuchu i łapach, pełny kołnierz
Głowa – średniej wielkości o kształcie prostokąta, obrys delikatnie wklęsły z profilu z zakrzywionym czołem i wysokimi kościami policzkowymi
Nos – średniej długości
Broda – wydatna, pionowo wyrównana z nosem i górna wargą
Oczy – duże trochę owalne ale nie migdałowe, lekko przekrzywione w stronę uszu
Uszy – duże szerokie przy podstawie, średnio zaostrzone na końcach rozstawione wysoko i daleko od siebie
Ciało – długie z mocnymi kośćmi, proporcjonalne, muskularne, szeroka klatka piersiowa, samce są większe od samic
Nogi – średniej długości
Łapy – duże, okrągłe, kępki włosów między palcami
Ogon – co najmniej takiej długości jak ciało, szeroki u podstawy i pokryty do końca długimi zwiewnymi włosami
Kolory – we wszystkich kolorach za wyjątkiem Himalajskich i Burmese, czekoladowych, cynamonowych, liliowych, płowych. Nie ma związku pomiędzy kolorem futra i oczu aczkolwiek doskonały kolor oczu jest porządany.

Kot Maine Coon

Standard FIFe

MCO – Maine Coon (Maine Coon)

Ponizej kody cech zewnetrznych kota, ustalone przez organizacje FIFe. Wszelkie zmiany i aktualny opis dostepny na stronach Organizacji. Federation Internationale Féline

Kot Maine Coon

Wszystkie rasy