Kot Rosyjski Niebieski

kat. Krótkowłose i Somalijskie


Kot Rosyjski Niebieski

Historia Rosyjskiego Niebieskiego Bardzo przystojny i niezwykły Niebieski Rosyjski jest naturalną rasą z unikalną kombinacją koloru futra, która tworzy wspaniały niespotykany wygląd.

Pochodzenie Rosyjskiego Niebieskiego jest trochę niejasne. Ta niejasność może również znaleźć odzwierciedlenie w wielu nazwach jakie ta rasa miała. Hiszpański Niebieski, Maltański, Niebieski zagraniczny czy Niebieski Archanioł to tylko niektóre z nazw. Mimo wielu niejasności istnieją silne dowody, że rasa ma swój początek w Europie Północnej. Już na początku XVI w. zauważono na Półwyspie Kolskim koty, które wyglądały jak Rosyjski Niebieski, w północnej i środkowej części Rosji, w ​​Szwecji, w ​​Norwegii i w Danii. Od dawna jest udokumentowane, że koty żyły w Rosji, że angielscy marynarze przywozili je z rosyjskich portów.

Rycina Archangielska z końca XVIII wieku Rycina Archangielska z końca XVIII wieku

Rycina Archangielska z końca XVIII wieku Niebieski kot z Archangielska był znany ze swojej łowności. Piękne grube i lśniące futro o tej samej strukturze co futro bobra gwarantowało przetrwanie w zimnym klimacie ale i robiło wrażenie, dlatego kot był bardzo popularny w domostwach. Legenda głosi, że były one kiedyś dzikie i chętnie łapane przez miejscowych traperów dla ich pięknych futer, co może wyjaśniać ich ostrożność w stosunku do ludzi.

Russian Blue żródło: et.wikipedia.org

Rosyjski Niebieski jest wymienione w angielskich Kronikach już w 1860 r. Jest możliwe, że kota przywieziono do Anglii już 1553 r. To był czas, w którym angielscy kupcy założyli kolonię handlową kotów w Archangielsku w magazynie drewna i z skór przygotowanych do transportu do Anglii. Rasa ta w 1800 r. stała się faworyzowaną przez angielską Królową Elżbietę, która była również w posiadaniu Niebieskich Persów.

W drugiej połowie IX w. Rosyjski Niebieski brał udział w licznych wystawach. Po raz pierwszy wystawiony w Crystal Palace w Londynie w 1875 r. Należy nadmienić, że na pierwszych wystawach kotów wszystkie krótkowłose niebieskie koty konkurowały w jednej klasie bez względu na typ. W 1912 r. Niebieskiemu Rosyjskiemu nadano własna klasę. Różnił się nieco wyglądem od naszych współczesnych.

Istnieje kilka legend, w których Rosyjski Niebieski odgrywa rolę kluczową. Mówi się, że car Mikołaj II przyniósł Rosyjskiego Niebieskiego do swojego pałacu wierząc w jego wyjątkowe moce. Ludzie wierzyli, że koty te miały magiczne właściwości, które chroniły przed złymi duchami. Dlatego też, koty te umieszczono w kołyskach noworodków. Katarzyna Wielka ponoć podarowała niebieskiego kota brytyjskiej rodzinie królewskiej tak rozpowszechniły się za granicą. Prawdziwe historie, czy nie, to faktem jest, że niebieskie koty z Archangielska zostały przywożone do Anglii regularnie co najmniej od drugiej połowy XIX w.

Około 1870 r. pierwsi hodowcy zainteresowali się tym niebieskim kotem. Postanowili wykorzystać niebieskie koty z Archangielska do „aktualizacji” krajowych Brytyjskich Niebieskich. Futro ich nie było tak dobre, grube, jak srebrzyste futro kotów z Archangielska.

Pani Carrew – Cox, hodowca

Jednym ze znanych hodowców, kotów na bazie tych importowanych z Rosji była pani Carrew – Cox (znana również z hodowli Abisyńskich, Brytyjskich i Manxów). Ona sprowadziła ich wiele z Archangielska i pierwszy raz opisała rasę ( Book of Cats, 1903 r. , autor: Simpson). Pisała: ” W 1890 r. dostałam kota o imieniu Kola. Piękny niebiesko-biały kot. Został przywieziony z Półwyspu Kolskiego znajdującego się między Morzem Białym i Morzem Barentsa. Zmienił kilku właścicieli na otwartym morzu a na końcu był wymieniony w doku londyńskim za mięso baranie. Kola był bardzo ładnym małym kotem. Miał absolutnie okrągły pysk i bardzo miękkie futro. Zmarł w listopadzie 1900 r.”

Z tego opisu można wnioskować, że bywały wśród rosyjskich kotów bikolory czyli łaciate wersje. Być może, łaciaty rosyjski występował kiedyś i jest to powodem obecności czasami białych miejsc w ubarwieniu tych kotów. W 1883 r. pani Olga z Archangielska do Carrew – Cox przyniosła rosyjskie koty o imionach: Król Vladimir, Limpopo, Moskwa, Odessa i Yula. Kotka Yula przywieziona z Rosji w 1901 r. i kocur Król Vladimir stały się słynnymi reproduktorami dla hodowli pani Carrew – Cox. Z tego związku narodził się kocur o imieniu Bayard. Para ta była również przodkami wielu dzisiejszych Rosyjskich Niebieskich.

Każdy, kto widzi zdjęcia tych dwóch kotów może zauważyć, że nie ma wielu różnic między Rosjanami wtedy i dzisiaj. Bayard i Yula są okrągłe nieco i ciężkie w budowie, mają długie wąsy a całkowity wygląd ciała, futra i uszu jest bardzo podobny do współczesnych. Fenotyp, czyli zespół cech organizmu jest taki sam jak w opisie narodowej rasy w Rosji. To niezbity dowód pochodzenia rasy. Te domowe koty nawet teraz można znaleźć w Dubnej i Archangielsku w Rosji. W „Book of Cats” książce opublikowanej w 1903 r. przez panią Simpson, pojawił się opis rasy rosyjskiej który napisany został przez panią Carrew -Cox.

Pisała: ” Niebieskie krótkowłose koty z Rosji są wspaniałe jako towarzysze domu. W każdej porze roku wymagają zadbania i inteligentnej hodowli … Najczęściej importowane koty mają głowy raczej ostre niż okrągłe, niektóre z nich nie tylko mają wąskie i chude twarze, ale także duże uszy. Uszy są porośnięte delikatnie miękkimi srebrzystymi włosami na zewnątrz i wewnątrz . Niektóre koty importowane mają bardziej okrągłe pyski i okrągłą głowę z małymi uszami umieszczonymi daleko od siebie. Koty te były preferowane na pokazach.”

Kot Rosyjski - Bayard
Kot Rosyjski - Yula
Kot Rosyjski - Ivanowicz syn Bayarda

Największa różnica między Brytyjskim niebieskim a Rosyjskim była w futrze. Rosyjski miał krótką sierść, jedwabistą i z pięknym srebrnym blaskiem. Część z Rosyjskich miała bursztynowe oczy jednak w większości zielone. Do 1912 r. nazywano tę rasę nazwę Kot Archangielski. W tym również roku Rosyjski Kot został po raz pierwszy przedstawiony na wystawie w osobnej klasie, nie z Brytyjskim Niebieskim. Wcześniej nie było podziału pomiędzy bardziej masywnymi, krępymi Brytyjskimi a wschodniego typu Rosyjskimi.

W tym samym 1912 r. oficjalne zarejestrowano nazwę rasy – Niebieski Rosyjski. W 1930 r. założono stowarzyszenie hodowców kotów Rosyjskich Niebieskich. Wzorzec rasy został przepisany z dostępnych dokumentów a zielony kolor oczu stał się obowiązkowy. Nazwa Rosyjski Niebieski jest jedyną oficjalnie obecnie używaną nazwą.

Kot Rosyjski Niebieski

W czasie II Wojny Światowej ta piękna i oryginalna rasa prawie wymarła. Obecna rasa pochodzi głównie z Wielkiej Brytanii i Szwecji tu została odrodzona dzięki krzyżówkom z innymi rasami w tym również z Syjamskimi. W konsekwencji krzyżowania wielu ras w celu odzyskania Rosyjskiego, otrzymano obecny rozrzut kształtów ciała i rozmiarów.

Dokonano próby powrotu do przedwojennego wyglądu kota i w 1966 r. zmieniono standard wystawienniczy wykluczając powiązania z kotem z Syjamskim. W 1947 r. hodowcy na poważnie rozpoczęli prace nad tą unikalną rasą uzyskując jej dobry kształt nawiązujący do oryginalnego. W ​​1949 r. rasa została oficjalnie przyjęta do CFA. Do dzisiaj te koty są rzadkością na światowych wystawach.

Kot Rosyjski Niebieski

Nie jest niebieski tylko szary i tylko w tej odmianie jest uznawany, oczy ma wyraźnie zielone. Według ekspertów ta rasa istnieje od wielu wieków a jej udoskonalenie czy ratowanie przed zagładą wiele nie zmieniło ani wyglądu ani charakteru. Rasa pochodzi z Rosji i to spod koła podbiegunowego dlatego koty te są tak wytrzymałe. Rosyjski Niebieski w Ameryce pojawił się w XX w. natomiast popularność zdobył dopiero w latach 60-tych. Dzisiaj jest traktowany jako luksusowy kot faworyzowany na wystawach.

Rosyjski Angielski, Skandynawski i Amerykański Można powiedzieć, że wyhodowany angielski Rosyjski Niebieski stoi na początku odbudowanej rasy. Ze względu na różne programy hodowli w różnych częściach świata, Rosyjski Niebieski ewoluował do trzech różnych typów. Typ angielski, skandynawski i amerykański.

Typ Angielski

Znany z nieco cięższej budowy. Kolor futra nazwano „średnim niebieskim”. Futro grube i miękkie. Wąsy są wyraźnie widoczne a głowa wydaje się szersza niż jest w rzeczywistości. Oczy typu angielskiego posiadają obwódki i wyglądają jak pół zamknięte. Charakter ma nieco powściągliwy i spokojny.

Typ Skandynawski

W charakterze przypomina typ angielski. Różni się nieco w wyglądzie. Uszy ma umieszczone bardziej z boku głowy, są nieco mniejsze. Futro nieco ciemniejsze i mniej miękkie w dotyku niż w przypadku odmiany angielskiej. Oczy są bardziej zaokrąglone, raczej w kształcie migdałów.

Typ Amerykański

Jest różny od oryginalnego rosyjskiego najbardziej. Futro niebieskie, dużo cieńsze niż u dwóch pozostałych typów. Posiada bardzo zielone oczy, są okrągłe i duże. Uszy bardzo duże. Jeśli chcesz narysować linię od podbródka do uszu i między uszami to uzyskasz trójkąt. Wąsy są mniej widoczne. Ale słynny uśmiech jest bardziej zauważalny u amerykańskiego Russian Blue.

Prawidłowa budowa głowy

Rosyjski niebieski we wszystkich jego formach Pierwotnie znano go tylko w kolorze niebieskim. Ale w ostatniej dekadzie dwa inne kolory zostały dodane: Biały i Czarny. Nowe typy nie tylko dotyczą koloru sierści ale i jej długości. W tej kategorii występuje pół długowłosy Rosyjski Niebieski zwany Nebelung.

Różne kolory

Rosyjski Biały

Został opracowany przez australijskiego hodowcę panią Mavis Jones. Jej pierwszy biały kot był przywieziony z Rosji przez pracownika tajskiego konsulatu. Nie słyszano wcześniej, że białe egzemplarze tej rasy żyją w Rosji. Historia ta dała pani Jones pomysł rozwinięcia hodowli Rosyjskiego Białego jako nowej odmiany. Pani Jones poprosiła o pomocy genetyka, eksperta z Uniwersytetu w Sidney. Wspólnie opracowali program hodowli. Program został uznany za nową rasę w 1976 r. w Australii. Biały Rosyjski jest w większości najbardziej popularny w Australii. W innych krajach rasa nadal nie jest uznawana, a zatem nie wolno jej uczestniczyć w pokazach.

Rosyjski Czarny

Powstał przez przypadek. W trzeciej generacji białych u hodowcy z Australii pani Jones, narodził się czarny kot w jednym z miotów. Traktowano to jako przypadek, ale w kolejnych miotach pojawiły się znowu. Czarnego rosyjskiego opracowano w podobny sposób jak Białego. Rosyjski Czarny nigdy nie zyskał dużej popularności ani uznania podobnie jak biały.

Kot Nebelung

Nebelung

Odmiana Nebelung powstał w Ameryce, gdzie czarna kotka Elsa (której ojciec przypominał kota Angora) urodziła dwa razy niebieskie koty pół długowłose w dwóch różnych miotach. Pierwszy kotek był kocurem nazwany Siegfried i urodził się w 1984 r. Kilka miesięcy później pojawiła się kotka tego samego rodzaju o nieco jaśniejszym kolorze niż jej starszy brat. Nadano jej imię Brunhilde. Właścicielem kociąt była Cora Cobb. Pani Cobb zdawała sobie sprawę, że te dwa kociaki mogą stać się podstawą nowej lini. Aby ten plan się spełnił skontaktowała się z ekspertem genetycznym dr Solveig Pfleuger. Spojrzał na koty i doszli oboje do wniosku, że koty wyglądają jak Długowłose Rosyjskie Niebieskie. Napisali standard rasy a pani Cobb, wielbicielka Wagnera , nadała im nazwę Nebelung. W lutym 1997 r. rasa została uznana przez TICA. Chociaż rasa ma silne podobieństwo z rosyjskimi niebieskimi nie została uznana przez inne organizacje jako odrębna.

Źródło: therussianblues.weebly.com, www.dushenka.co.uk



Ciekawostka

Kot Niebieski Rosyjski pani Hettie Caraway

Waszyngton, około 1925 rok.

Hettie Caraway Hettie Caraway Z zawodu Gospodyni domowa. Znana jako pierwsza kobieta senator wybrana do Senatu Stanów Zjednoczonych, na pełną 6-letnią kadencję w Senacie Stanów Zjednoczonych, pierwsza kobieta pełniąca funkcję przewodniczącego Senatu (09 maja 1932). Była pierwszą kobietą zgłoszoną na przewodniczącego Senackiej Komisji w 1933 r. i jako pierwsza kobieta w kongresie wspólnie forsowała poprawkę o równe prawa dla wszystkich (1943 r.).

Żródło: www.shorpy.com/node/10198 | en.wikipedia.org/wiki/Hattie_Caraway


Charakter i opieka

Żyją bardzo długo, kilkanaście lat. Same wybierają przyjaciół a ich decyzja jest nieodwracalna. Nie lubią zmieniać domów i w ogóle nie lubią zmian. Posiada czarujący temperament będąc cichogłosym i bardzo uczuciowym. Są smukłe i eleganckie. To jedne z najbardziej inteligentnych kotów. Nie lubią pozostawać same, potrzebują towarzystwa człowieka lub innych zwierząt. Mają unikalne podwójne futro które, powinno być regularnie czesane (może być czesany w dwie strony). Mają gruby podsierstek i trzeba je czesać parę razy na tydzień. Uszy muszą być utrzymane w czystości.


Cechy

Kat. krótkowłose i somalijskie
Ogólna budowa – średniej wielkości, muskularna, giętka
Futro – krótkie, drobne i pluszowe, gęstość powoduje podwójna warstwa futra która, odstaje lekko od ciała, włosy dłuższe są na koniuszkach srebrne, dając wrażenie srebrzystego lśnienia
Głowa – w kształcie klina w płaską czaszką, szeroka na poziomie oczu, szeroko rozstawione uszy z niewielka ilością włosów (w Stanach uszy powinny być ustawione bardziej na zewnątrz a w Anglii powinny być ustawione pionowo)
Nos – w kolorze szary z odcieniem fioletu
Oczy – jaskrawo zielone. Szeroko rozstawione w zaokrąglonym kształcie
Ciało – drobno kościsty, muskularny Łapy – małe i owalne
Ogon – długi i zwężający się Kolor – tylko niebieski (niektóre związki w Australii uznają odmianę czarną i białą)

Kot Rosyjski Niebieski

Standard FIFe

RUS – kot rosyjski niebieski (Russian Blue)

Poniżej kody cech zewnetrznych kota, ustalone przez organizacje FIFe. Wszelkie zmiany i aktualny opis dostepny na stronach Organizacji Federation Internationale Féline

FIFe EMS KOD: Brak kodu w źródle.

Wszystkie rasy