Kot Srebrny Shell

kat. koty perskie i egzotyczne


Kot Perski Srebrny Shell Szynszyla

Koty Szynszyla były przywiezione do Stanów z Brytanii we wczesnych latach 1900 – tych i wkrótce stały się dobrze usytuowaną rasą, bardzo popularną oczywiście po obydwu stronach Atlantyku. Pierwsze koty tego typu urodziły się przez zupełny przypadek, kiedy srebrne pręgowane były krzyżowane z kotami innych kolorów. W ostatnich latach amerykańscy hodowcy stwierdzili, że jest możliwe dodanie innych kolorów do zarejestrowanych Szynszyli i Cieniowanego Srebrnego. Szynszyla Złoty i Cieniowany Złoty powoli zaczęły brać udział w pokazach konkursowych. Najbardziej atrakcyjny w Persach Szynszylowych jest charakterystyczny srebrzysty połysk. Kolor oczu Kota Srebrnego Shell był trudny w ustalaniu standardu na samym początku. Wczesne gatunki miały całą gamę kolorów oczu, od żółtych do bursztynowych i jasno zielonych. [Cechę tę określono jak dla wszystkich kotów z kat. perskie i egzotyczne. (poniżej "Wymagania wystawiennicze")]

Odmiana ma długą historię, była zauważona po raz pierwszy przez Johna Jenningsa 1893 r. który, opisał ją jako niezwykłą i piękną. Futro przy korzeniach jest srebrne a odcienie przy czubkach włosów zdecydowanie szare z odcieniem fioletu, nadaje to bardzo przyjemny i atrakcyjny wygląd. Wystawcy na londyńskim pokazie w Cristal Palace opisali wygląd tych kotów w różny sposób, jako Srebrno-Szary, Niebieski, Srebrny Paskowany, Szynszyla Pręgowana albo Srebrny Szynszyla.

Wczesne koty Szynszyla były dużo ciemniejsze od tych, które spotykamy dzisiaj, miały ciemniejszy kolor końcówek włosa ze znakami pręg twarzy i ciemniejszymi pręgami na nogach. Kiedy rasa się rozwinęła jaśniejsze koty były nazwane właśnie Szynszyla, a te ciemniejsze kiedy się ukształtowały jako odmienny standard zostały nazwane jako Cieniowane Srebrne.


Charakter

Persy i Egzotyczne to spokojne, łagodne koty. Bardzo przywiązują się do swoich właścicieli i nie lubią samotności. Lubią głaskanie, czesanie oraz drapanie. Bawiąc się rzadko używają pazurów i zębów, są nieagresywne. Akceptują w domu obcych ludzi, łatwo też przystosowują się do nowych warunków. Nie przejawiają tendencji niszczycielskich. Wspaniale znoszą przebywanie w mieszkaniach bez ogrodu. Jeśli nawet mają do dyspozycji ogród, nie korzystają z nich wybierając wygodna kanapę. Lubią znajdować się w centrum uwagi przebywając z ludźmi, przejawiają również cechy upartego charakteru.

Kot Perski Srebrny Shell Szynszyla

Cechy Kotów Perskich i Egzotycznych

Głowa - Czaszka okrągła; Czoło zaokrąglone; Pełne, dobrze odznaczające się policzki; Broda silnej budowy z szeroką żuchwą;
Uszy - Nieduże, zaokrąglone na końcach z kępkami dłuższych włosów; Szeroko ustawione względem siebie; Osadzone nisko;
Oczy - Duże okrągłe, szeroko rozstawione w kolorach intensywnych uzależnionych od kategorii rasy;
Szyja - Krótka i mocna;
Korpus - Sinej muskularnej budowy; Szeroka klatka piersiowa; Masywny kark i plecy;
Kończyny - Krótkie, masywne o grubym kośćcu; Łapy duże i okrągłe z kępkami włosów między palcami;
Ogon - Krótki, bardzo puszysty u końca zaokrąglony, proporcjonalny do reszty ciała;
Futro - Długie, puszyste, jedwabiste i miękkie, nie wełniste, kryza wokół szyi;

Wady nie pozwalające na przyznanie certyfikatu:
Deformacje kośćca i czaszki (nie dotyczy kastratów); Oczy zbyt głęboko osadzone lub wyłupiaste lub zezowate; Choroby oczu; Niepoprawny zgryz (przodo lub tyłozgryz powyżej 2mm); Zęby stępione lub ułamane; Deformacje ogona (nie dotyczy kastratów); Kondycja ogólna (wychudzenie lub zapasienie).

Wady powodujące dyskwalifikację:
ślepota; Głuchota; Agresja; Karłowatość; Zezowatość; Wnętrostwo lub anomalia budowy jąder; Futro zafrbowanie lub zbytnio zapudrowane; Amputacja pazurów (nie mylić z obcięciem); Zapchlenie; Brudne uszy; Poli- lub olidaktylizm (zbyt duża ilość palców); Białe płaszczyzny koloru futra nie przewidziane w standardzie koloru; Kotki karmiące i ciężarne; Widoczna przepuklina pępkowa

Wady nie pozwalające na przyznanie certyfikatu: Deformacje kośćca i czaszki (nie dotyczy kastratów); Oczy zbyt głęboko osadzone lub wyłupiaste lub zezowate; Choroby oczu; Niepoprawny zgryz (przodo lub tyłozgryz powyżej 2mm); Zęby stępione lub ułamane; Deformacje ogona (nie dotyczy kastratów); Kondycja ogólna (wychudzenie lub zapasienie).

Wady powodujące dyskwalifikację: ślepota; Głuchota; Agresja; Karłowatość; Zezowatość; Wnętrostwo lub anomalia budowy jąder; Futro zafrbowanie lub zbytnio zapudrowane; Amputacja pazurów (nie mylić z obcięciem); Zapchlenie; Brudne uszy; Poli- lub olidaktylizm (zbyt duża ilość palców); Białe płaszczyzny koloru futra nie przewidziane w standardzie koloru; Kotki karmiące i ciężarne; Widoczna przepuklina pępkowa;


Wymagania wystawiennicze

Kolor futra powinien być czysto biały i błyszczący bez jakiegokolwiek śladu przebarwień. Nos i poduszki łap są różowe. U Persów Białych niebieskookich kolor oczu jest głęboko niebieski, pomarańczowy, intensywnie miedziany lub miedziany. Koty o różnych kolorach oczu mają jedno oko niebieskie i drugie pomarańczowe lub miedziane.


Standard FIFe

EXO – kot egzotyczny (Exotic) lub PER – kot perski (Persian)

Poniżej kody cech zewnętrznych kota, ustalone przez organizację FIFe. Wszelkie zmiany i aktualny opis dostępny na stronach Organizacji. Federation Internationale Féline

Uznane wariacje koloru:
EXO/PER n/a/b/c s 11/12 D

Kolor futra:
n – czarny (black)
a – niebieski (blue)
b – czekoladowy (chocolate)
c – liliowy (lilac)
s – oznacza kolor srebrny, w wypadku kotów nie pręgowanych nazywany zwyczajowo dymnym
11 – cieniowany (shaded) – kolor „srebrny” (1/4 włosa zabarwiona)
12 – szynszylowy (shell) – kolor tylko na końcówce włosa (1/8 włosa zabarwiona)

Oznaczenie koloru oczu:
D – Zielony lub niebiesko-zielony. Preferowany zielony. Obrysowane takim kolorem jak końce włosów/wzoru.

Kot Perski Srebrny Shell Szynszyla

Wszystkie rasy