Kot Korat

kat. Krótkowłose i Somalijskie


Kot Korat

Korat pochodzi z graniczącej z Laosem tajlandzkiej prowincji Korat. Korat to również kot o bogatej historii. To naturalna rasa, występująca tylko w jednym odcieniu szaty - srebrzysto-niebieskim.

Rasa zapoczątkowana w Tajlandii gdzie jest nazywana Si-Sawat a nazwa ta odnosi się do srebrno szarego futra i świetlistych jasnozielonych oczu.

Korat to nieoficjalna nazwa dawnej stolicy Tajlandii XIII w. Księga Poematów o Kotach w narodowym muzeum w Bankoku opisuje tę rasę w taki sposób: „Mal-ed ma ciało jak Doklao (czyli Korat), włosy są delikatne u spodu jak chmury a na końcach jak srebro, oczy lśnią jak krople rosy na liściu lotusa”. Mal-ed oznacza odmianę srebrno-szarego owoca, delikatnie zabarwionego na zielono.

Si-Sawat uznawany jest za zwiastuna szczęścia a para tych kotów jest tradycyjnym prezentem weselnym w intencji przyniesienia miłości, bogactwa i szczęścia dla młodej pary. Koratów nie można było kupić, ale można je było dać w prezencie od tajskich dygnitarzy. Były prezentem dla zagranicznych notabli jako wyraz najwyższej czci. Koraty miały przynosić urodzaj. Brały udział w ceremoniach przywoływania deszczu pod koniec pory suchej.

Z nielicznego importu rasy z Tajlandii pula genowa Korata została opracowana w 1920 r. Ze względu na obecność programów hodowlanych w Tajlandii, w kolejnych latach udało się pozyskać kolejne Koraty. W przeciwieństwie do kotów Syjamskich i Burmskich, Korat pozostał wierny swojemu naturalnemu rodowodowi.

Frances Simpson w "Księdze Kota" (The Book of the Cat) z 1903 r. napisała o Niebieskim Syjamskim zakupionym przez słynnego rosyjskiego hodowcę, panią Constance Carew -Cox w 1889 roku . Ten kot, Dwina przypominał Syjamskiego w każdym względzie za wyjątkiem jego niebieskiego koloru. Rejestrowany jako Syjamski, kot Dwina prezentowała „mieszankę” raczej odmienną, przez co zdobywała wiele nagród. Miała również wiele kociąt.

Poniżej najstarszy znany obraz Korata, znajduje się w starożytnej księdze obrazów i wersetów, znany jako Księga Poematów o Kotach (The Cat-Book Poems), w Bibliotece Narodowej w Bangkoku w Tajlandii. Ministerstwo Edukacji Tajlandii Wydziału Sztuk Pięknych ocenia że, księga pochodzi z okresu Ayudhya (1350/67) z Tajlandii (Tajlandia od 24 czerwca 1939 r. – była niegdyś nazywana Syjamem). Tożsamość artysty jest nieznana. Książki o kotach, psach i ptakach stanowią ważne zabytki kultury Syjamu. Spośród piętnastu starożytnych manuskryptów w Bibliotece, dziewięć zawiera zdjęcia kotów.

Kot Abisyński
Strona tytułowa

Księga Poematów o Kotach
(The Cat-Book Poems)

Kot Abisyński
Rysunek z książki
Księga Poematów o Kotach

Kot Korat - rysunek

Kot Abisyński
Rysunek z książki
Księga Poematów o Kotach

Księga znajduje się w Bibliotece Narodowej w Bangkoku w Tajlandii. Ministerstwo Edukacji Tajlandii Wydziału Sztuk Pięknych ocenia że, księga pochodzi z okresu Ayudhya (1350 - 67r.)

Księga Poematów o Kotach (The Cat-Book Poems) | Źródło: www.koratworld.com

Pierwszy raz wystawiony w Londynie w 1896 r. Korat został zdyskwalifikowany.

Kot o nazwie Nam Noi został wystawiony w Holland House w Londynie i opisany bardzo niekonkretnie jako Syjamski lub Rosyjski Niebieski. Kot został zarejestrowany w Krajowym Klubie Kota jako "Syjamski niewiadomego pochodzenia", nie posiadający pożądanych cech, takich jak płowe futro, ciemne punkty, czy niebieskie oczy! Został zdyskwalifikowany.

W 1959 r. dwa Koraty przybyły do Stanów Zjednoczonych. Dwa koty Nara i Darra. Były prezentem dla amerykańskiego ambasadora w Tajlandii. Ten wysłał je z Bangkoku do pani Jean Johnson w Stanach. Od tej pory zaiteresowanie koratami rosło.

W 1964 r. zadebiutował na amerykańskim pokazie The Empire Cat Club. W kolejnym roku włascicieli tych kotów było już tak dużo, że założyli klub tej rasy i starali się o uznanie rasy oficjalnie.

W przeciągu 5 lat rasę uznały już wszystkie organizacje felinologiczne

Koty Korat Zostały oficjalnie uznane jako rasa w 1966 r. Miłośnicy kotów z Południowej Afryki i Australii oficjalnie zaakceptowali tą rasę odpowiednio w 1968 r. i w 1969 r. a brytyjskie biuro zarządzające opóźniło uznanie do 1975 r. a następnie wstrzymało status mistrzowski dla tej rasy. W 1983 r. Koci Związek w Brytanii w końcu przyjął Korata w pełnym zakresie i pierwszy brytyjski czempion został wybrany przez sędziów z Anglii, Belgii i Australii.

Kontrola hodowlana koratów jest niezwykle rygorystyczna. Nie wolno krzyżować ich z innymi kotami. Każdy Korat musi mieć tajlandzkie korzenie, a wszystkie importowane koty poddawane są dokładnym badaniom.

Hodowcy kotów niebiesko-szarych uważali rasę Korat jako niepoważalny standard. Wachlarz kolorów kociąt od samego początku w USA był spory. Większość hodowców uznała to za przejaw nieczystych rodów. W 1989 r., dwa Koraty w Wielkiej Brytanii wydały na świat różowego kociaka. W 1990 r. w Wielkiej Brytanii narodziły się białe kocięta. Kolory te były spowodowane recesywnymi genami, które istniały u Koratów od początku.

Zobacz też: Geny i krzyżówki

Więcej informacji: http://pawpeds.com/pawacademy/history/korat/


Charakter i opieka

To oddane zwierzęta. Lubią pieszczoty i głaskanie. Są spokojne i łagodne. Poruszają się powoli i czujnie. Korat jest delikatny, niezbyt dużym kotem o cichym głosie. Generalnie dociekliwy i uczuciowy. Nie lubią hałasu więc nie powinni wybierać go rodzice małych dziecie lub psów. Jego krótkie gęste futro jest łatwe do utrzymania dzięki cotygodniowemu szczotkowaniu i przecieraniu miękką szmatką. W miocie zazwyczj rodzą się 3-4 kociaki. Mają wtedy zmierzwione futro i piwne oczy. Piękne szre futro i zielone oczy wykształcają się dopiero po 2 do 4 lat.



Cechy

Przysadzisty, nieduży, gibki. Przednie nogi są nieznacznie krótsze. Oczy szeroko rozstawione, mają małą przerwe na nosie a góra nosa jest lekko wklęsła. Oczy natomisat zielone, duże i lśniące. Futrojest krótkie lub średniej długości, powinno być przylegające do ciała, miekkie i błyszczące.Futro nie może mieć białych znaków. Powinno być intensywniejsze w okolicach uszu, nosa i na łapach. Poduszki i nos mogą być ciemno lawendowe lub różowe.

Kat. – krótkowłose i somalijskie
Budowa ogólna – mały lub średni, ciało muskularne i giętkie, typie podobne do krótkowłosych syjamskich, samice bardziej delikatne w kształcie niż samce
Futro – krótkie lub średniej długości, drobno nakrapiane i błyszczące
Głowa – w kształcie serca, nieco przełamany profil nosa i pełny podbródek, podobny do lwa w profilu
Oczy – błyszczące i jakby za duże w stosunku do twarzy, a gdy są zamknięte skośne w kształcie
Uszy – duże na okrągło zakończone uszy ustawione wysoko, dające wrażenie czujności
Nogi – proporcjonalne z owalnymi łapkami Ogon – średniej długości grubszy przy podstawie i zwężający się do zaokrąglonego końca

Rzadko u Korata występują niewyraźne białe znaki lub plamy lub nawet bardzo słabe szare paski. Czasami powiększają się wraz z wiekiem. Są one traktowane jako wada


Standard FIFe

KOR – kot korat krótkowłosy (Korat)

Kody cech zewnetrznych kota, ustalone przez organizacje FIFe. Wszelkie zmiany i aktualny opis dostepny na stronach Organizacji. Federation Internationale Féline

Opis koloru:
Brak w źródle. W opisach kolor wyłącznie figuruje jako – tylko niebieski lub srebrno niebieski nakrapiany srebrem.

Wszystkie rasy