Święty Kot Birmański

kat. półdługowłose


Kot Święty Birmański

Święty Kot Birmański nie jest spokrewniony z Burmskim mimo podobnej nazwy. To bardzo unikalna rasa. Futro na stopach tych kotów jest białe natomiast futro na reszcie ciała jest lekko ciemniejsze, jedwabiste bardziej niż Tureckiej Angory i kotów Himalajskich. Ich ciało raczej jest dłuższe, większe niż Persów ale mniej przysadziste. Wierzy się że, w Birmie ten kot był czczony jako wcielenie zmarłych mnichów. Istnieje wiele legend, które próbują wytłumaczyć pochodzenie tego kota. To jedna z nich. We wczesnych latach 1900 Świątynia Birmańska, w której hodowano owe koty została najechana a następnie wyzwolona przez brytyjskiego oficera Majora Gordona Russella i Monsieur Auguste Pavie (francuski cywilny kolonizator i dyplomata i podróżnik).

W formie podziękowania para świątynnych kotów została wysłana do wyzwolicieli do Francji w 1919 r. jako prezent od kapłanów kmerskich dla Francuza, Augusta Pavie, badacza i podróżnika. Samiec zginał w podróży, samica dotarła bezpiecznie i urodziła kocięta będące fundamentem rasy Birmańskiej w Europie. Inna wersja legendy głosi, że pierwsza para kotów tej rasy została wykradziona przez sługę ze świątyni Lao-Tsun i sprzedana milionerowi amerykańskiemu Vanderbiltowi w 1920. Są to jednak tylko legendy.

Legendy te pochodzą z opisów pani Marcelle Adam (Pisarka i prezes Federacji Feline Française oraz właściciel hodowli Maldapour Birman), która wymyślając historie o tych kotach chciała uatrakcyjnić rasę birmanów głównie w celach marketingowych.

W rzeczywistości koty te uzyskano w ramach francuskiego programu hodowlanego z użyciem kotów europejskich krótkowłosych, kotów syjamskich i perskich. Owa legenda miała w pierwszych latach po powstaniu rasy prawdopodobnie zapewnić lepszą sprzedaż, jednak okazała się zadziwiająco trwała.

Pierwsze ślady historyczne prowadzą do pani Leotardi mieszkającej w mieście Nicei we Francji. Birmany podczas II Wojny Światowej niemal nie wyginęły całkowicie jako rasa . Tylko dwa koty uratowały się w Europie po zakończeniu wojny, para o nazwie Orloff de Kaabaa i Xenia de Kaabaa. Fundamentem tej rasy w powojennej Francji stało się potomstwo tej pary. Na początku 1950 roku, po raz kolejny utworzono czyste mioty Birmana. Przywrócona rasa została uznana w Wielkiej Brytanii w 1965 r. i w 1966 r. uznana przez CFA.

Pierwsze koty Birman seal-point został osiągnięty w 1959 roku, przy użyciu linii Niebieskich Perskich. Nowe kolory kotów zostały dodane przez angielskich hodowców w 1970-1980, w tym czekoladowy, czerwony point oraz z wersją pręgowaną. Birmański również był używany do tworzenia nowych ras takich jak Ragdoll, kot z Kalifornii. Kot Secred Birman jest wspaniałym kotem z fascynującą powierzchownością.


Sekrety historii kotów birmańskich

Dieu d’Arakan

SECRETS OF THE BIRMAN HISTORY REVEALED – Książka poświęcona kotom Birmańskim publikuje wiele historycznych informacji o birmanach. książka jest zbiorem informacji zebranych i przetłumaczonych przez Alwyn Hill.

Zdjęcie z 1930 r. przedstawia kota o imieniu Dieu d’Arakan, który był początkiem linii niebieskich tej rasy. Był własnością M. Baudoin-Crevoisier, znanego hodowcy Birmanów w tym czasie. Dieu d’Arakan został sprzedany, wraz z sześcioma kociakami Księżnej Ratibor, ta zostawiła koty Księciu Aosty. Ostatecznie trafiy do hrabiny Giriode Panissera a ich linia i rodowód zasłynął na całym świecie. W czasie wojny M. Baudoin-Crevoisier udało się zachować kilka kotów. Kocura Orlaffa de Kaabaa i kotkę Xenia de Kaabaa.


Hodowcy pierwszych Kotów Birmańskich i ich koty
1. Aria de Kaabaa 1957 | 2. Manou de Madalpour 1927 | 3. Orloff de Kaaba 1945

Źródło: ©The Secrets of the Sacred Cat of Burma book; www.sacredbirman.co.uk

Kot Święty Birmański

Posiada ekspresyjny i magnetyczny wygląd stosowny by wyselekcjonować rygorystyczny standard z określeniem, którego były duże trudności. Jest często wybierany jako pupil domowy przez swoją kochającą i miłą naturę z osobliwym temperamentem. Secred Birman ma umaszczenie punktowe na uszach, pysku, nogach i ogonie. Reszta ciała jest w jaśniejszym tonie koloru (lecz nie wypłowiały). Birman z białymi plamami nie może być dopuszczony do reprodukcji ponieważ cecha może być dziedziczona przez potomstwo.

Samice z bardzo szczupłą sylwetką można spotkać w miotach hodowlanych lecz nie stanowią standardu rasy i są zwykle pomijane. Koty Birmańskie są typem unikalnym, ich charakterystyka nie jest podobna do żadnej innej rasy. Jakakolwiek są prawdziwe historie, rasa przetrwała i jego potomkowie byli prezentowani na wielu ważnych wystawach. Oddzielne linie tej rasy zostały ustanowione w Stanach. Wraz z pierwszym pokazem w Medison Squere Garden otrzymały status rasy organizacji CFA w 1957 r.

Kot Święty Birmański

Charakter i opieka

Cichy i łagodny ale mniej poważny niż Perski. Jest dociekliwy i bardzo uczuciowy. Daje wrażenie, że jest świadomy swoich mistycznych przodków. Nie tak jak wiele długowłosych ras, Birmański dojrzewa wcześnie nawet w 7 miesiącu życia. Królowe rodowodowe są wspaniałymi matkami a samce słyną ze swojego miłosnego temperamentu.
Futro jest jedwabiste i miękkie i łatwiejsze do czesania i pielęgnacji niż futro Persów. Białe futro na stopach musi być białe. Nakładanie białego pudru do czesania, który jest wcierany w sierść i następnie wyczesywany daje ładny efekt czystości.


Kot Święty Birmański

Źródło: Wikipedia.org


Cechy

Kat. – półdługowłose
Budowa – średnia, długi lecz krępy.
Futro – długie, jedwabiste, gęsty kołnierz wokół szyi, długie futro z tyłu i po bokach, może się trochę kręcić na brzuchu. Niewielka ilość podfutrza, rzadko staje się matowe
Głowa – silna, szeroka, okrągła czaszka z pełnymi policzkami
Nos – średniej długości, romański w kształcie Podbródek – mocny, dolna i górna warga ma prostopadłą linię
Oczy – prawie okrągłe w kształcie
Uszy – średnia wielkość z zaokrąglonymi czubkami, trochę przechylone do przodu
Ciało – dość długie ale przysadziste, dobrze zbudowane. Samce są solidniej zbudowane niż samice
Nogi – krótkie lub średnie w długości i masywne Łapy – duże i okrągłe
Ogon – średniej długości przypominający pióropusz


Standard FIFe

SBI – święty kot birmański (Birman)

Ponizej kody cech zewnetrznych kota, ustalone przez organizacje FIFe. Wszelkie zmiany i aktualny opis dostepny na stronach Organizacji. Federation Internationale Féline

Uznane wariacje kolorów:
1. brunatny, niebieski, czekoladowy, liliowy, czerwony, kremowy, kremowy point: SBI n/a/b/c/d/e
2. brunatny, niebieski, czekoladowy, liliowy, czerwony, liliowy szylkretowy point: SBI f/g/h/j
3. brunatny, niebieski, czekoladowy, liliowy, czerwony, kremowy pręgowany point: SBI n/a/b/c/d/e 21
4. brunatny, niebieski, czekoladowy, liliowy, czerwony, liliowy szylkretowy pręgowany point: SBI f/g/h/j 21

Kolory futra
n – czarny (black)
a – niebieski (blue)
b – czekoladowy (chocolate)
c – liliowy (lilac)
d – rudy (red)
e – kremowy (cream)
f – szylkret czarny (black tortie)
g – szylkret niebieski (blue tortie)
h – szylkret czekoladowy (chocolate tortie)

Oznaczenie rysunku na sierści
21 – nieokreślony rysunek pręgowania – np. u kotów z oznaczeniami point (unspecified tabby pattern)

Wszystkie rasy