Kot Sfinks

kat. Krótkowłose i Somalijskie


Kot Sfinks

Kot hipoalergiczny!

Pierwszy Kot Sfinks narodził się w miocie zwykłych kotów krótkowłosych w 1966 r. w Toronto w Kanadzie. Został nazwany Prune (suszona śliwka). Bezwłose kocięta nazwano Kanadyjskie Nagie Koty. Niektórzy mówili o nich Sphynx Cats, z uwagi na ich podobieństwo do starożytnych egipskich rzeźb kotów.

Nie była to pierwsza bezwłosa mutacja, pod koniec XIX wieku hodowano przez krótki czas rasę zwaną „meksykańskim kotem bezwłosym.

Nagie koty zapisały się w historii, szczególnie w Meksyku. W starożytnej cywilizacji Azteków w Ameryce Środkowej podobno setki lat temu hodowano bezwłose koty. Ponoć ostatnia para meksykańskich bezwłosych żyła Nowym Meksyku w 1903 r. Podobno również kocury z tej pary zostały zabite przez stado psów, a więc linia bezwłosych kotów zniknęła.

Bezwłose koty również zostały odnotowane w Ameryce Łacińskiej w 1830 r. Istnieją również doniesienia o tej mutacji we Francji, Austrii, Czechach, Anglii, Australii, USA, Meksyku, Maroka, Rosji i na Hawajach.

Meksykańskie koty bezwłose
Łysy kot odnotowany we Francji w 1966 r.

Pan Ridyadh Bawa, naukowiec i absolwent Uniwersytetu w Toronto, wraz z matką, przez długi czas byli hodowcami kotów Syjamskich. Oni też nabyli Prune bezwłosego kociaka i rozpoczęli opracowywanie rasy kotów, które zostały ostatecznie nazwane Sfinks. Dwa koty Bawas i Tenhoves to pierwsze jednostki na bazie, których zbadano charakter recesywnego genu Sfinksa odpowiadającego za owłosienie. To miało duży wpływ w prowadzeniu poprawnego programu hodowlanego.

Zobacz też: Geny - krzyżówki

Początkowo hodowcy uzyskali rasę tymczasową i taką przedstawiono stowarzyszeniu CFA. Lecz Sfinks nie został wpisany w poczet ras. Zarząd CFA uznał, że rasie brakuje dokładnego opisu standardu oraz odpowiedniej puli genów na bazie, której można było by prowadzić hodowlę. Po tym wydarzeniu program hodowlany zanikał. Namacalnym dowodem prób były koty Bawa – Mewsi – Kal Johnny i Mewsi – Kal Starsky.

Dzisiejszy Sfinks, podobnie jak wiele innych ras kotów powstał przy jednoczesnej współpracy natury i osób, które były zaangażowane w budowę rasy. Bezwłose koty, które zlokalizowano w Ameryce Północnej i Kanadzie w 70 – tych latach posłużyły do stworzenia fundamentu dzisiejszego Sfinksa i można im zawdzięczać trwałą podstawę genetyczną.


Naturalne Sfinksy i krzyżówki

Kot Bombi – Sfinks

Naturalnie występujące Sfinksy w Stanach pochodzą z miejscowości Wadena w Minnesocie z gospodarstwa państwa Milt i Ethelyn Pearson, którzy zauważyli w swojej stodole bezwłose kocięta, było to w połowie lat 70 – tych.

Inna niezależna populacja Sfinksów zlokalizowana została u hodowcy Syjamskich kotów Shirley Smith w Toronto, w późnych latach 70 – tych i początkiem 80- tych. Trzy bezwłose koty zidentyfikowane przez Panią Smith pochodzą z trzech oddzielnych miotów jednej czarno-białej kotki. W 1978 r. jednym z kociaków narodzonych z tej matki był Bambi (jeden z 3). Był to czarno – biały kocur, dożył sędziwego wieku 19 lat. Paloma i Punkie, to następne dwa Sfinksy (brat i siostra).

Wysłano je do holenderskiego hodowcy dr Hugo Hernandez, który posiadał kota Mewsi – Kal Starsky (kot z oryginalnej linii Bawa – kanadyjskiego hodowcy). Z krzyżówki Starsky i Punkie narodził się kocięta typu Sfinks ale tylko raz. Pierwsi hodowcy mieli dość mgliste pomysły dotyczące genetyki Sfinksa i mierzyli się z wieloma problemami.

Pula genetyczna była bardzo ograniczona a wiele kociąt umierało. Był też problem z samicami cierpiącymi na drgawki (skłonności do patologicznych skurczów mięśni). Kociaki rodziły się w różnym stopniu owłosione nie zawsze jednakowe.

W Holandii rozpoczęto pierwsze programy hodowlane nowej rasy ale nadal wspierano się kotami z Kanady i rasą Devon Rex, która jak zauważono nie wpływała pozytywnie na kocięta, rodziły się często z wadami i problemami zdrowotnymi. Przed hodowcami zatem stanęło nie lada wyzwanie.

Ścisła współpraca hodowców ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Holandii szybko poszerzyła początkowo niewielki materiał hodowlany.W ciągu najbliższych lat rasa została uznana przez TICA a w 1985 r. już na poziomie czempionatu.

Przez wiele lat również hodowcy europejscy jak i północnoamerykańscy prowadzili selektywną hodowlę Sfinksów tak po wielu latach powstała rasa, jaką znamy dziś.

Pierwszy Sfinks zarejestrowany przez amerykańskie The Cat Fanciers’ Association (CFA) był w lutym 1998 r. Natychmiast wzbudził on zainteresowanie hodowców, którzy zapragnęli mieć tego rodzaju egzotyczne koty.

Wprowadzana do hodowli Sfinksów rasa Devon Rex lub amerykańskich kotów krótkowłosych, spowodowała, w dalszej perspektywie ujemny wpływ na kształt i zdrowie rasy.

Kot Sfinks - czarny

Sfinks Czarny

Kot Sfinks - łaciaty

Sfinks Łaciaty

Kot Sfinks - biały

Sfinks Biały

Należy do grupy kotów hipoalergicznych (wzbudza to jednak kontrowersje).

Zobacz też: Alergia na kota | Choroby


Chatrakter i opieka

Kot Bombi – Sfinks

Sfinksy wspaniale mruczą, ale nie są zbyt oddanymi zwierzętami. Nie lubią szczególnie głaskania. Nie lubią dzieiś swojego terytorium z innymi kotami i zwierzętami, dtlatego sprawdzają się w domach, gdzie są jedynymi pupilami. Są zdecydowanie kotami domowymi bo nie posiadają osłony w postaci futra. Mają spory apetyt co rekompesuje im utratę ciepła. Siedząc podnoszą jedną łapę lekko do góry to taka cecha charakterystyczna. małe kocięta mają lekki mech na skórze, który z biegiem czasu znika.

Wygląda na bezwłosego lecz do końca nie jest. W dotyku delikatny jak welur. Oleje produkowane przez ciało, które zazwyczaj są wchłaniane przez włosy, mają tendencję do gromadzenia się na skórze. W efekcie, regularne kąpiele są zazwyczaj konieczne przynajmniej raz na tydzień lub dwa razy w tygodniu.

Należy ograniczyć ekspozycję Kota Sfinks na promienie słoneczne, mogą powodować oparzenia słoneczne skóry podobnie jak u ludzi. W ogóle, koty Sfinks powinny mieć kontrolowane wyjścia na zewnątrz, ponieważ nie mają futra aby zachować ciepło ciała. W zimniejszych klimatach, właściciele zapewniają ubranie kotom w zimie, aby pomóc im zachować ciepło ciała.

Niektórzy twierdzą, że Sfinks niekoniecznie jest hipoalergiczny. Alergię na koty wywołuje białko zwane Fel d1, niekocie futro. Fel d1 znajduje się w ślinie kota i gruczołach łojowych. Osoby z alergią mogą reagować gorzej na bezpośredni kontakt z kotami Sfinks niż innych ras rzekomo hipoalergicznych. Jednak sprzeczne doniesienia, iż alergicy z powodzeniem tolerują koty Sfinks również istnieje. Te pozytywne raporty mogą być przypadkiem odczulania, spowodowanym raczej pozytywnym myśleniem jak niektórzy oceniają.

Sądzi się również, że Sfinksy są podatne na alergię skórną same, o ironio. Co jest prawdą nie wiadomo, natomiast Sfinks zaliczany jest generalnie do zespołu kotów hipoalergicznych. Jego właściwości będą zależały od indywidualnej tolerancji i właściwości kota.

Koty Sfinks mogą także mieć więcej woskowiny w uszach niż większość owłosionych kotów domowych, ponieważ mają niewiele w nich włosów. Należy czyścić i chronić uszy przed nagromadzeniem się zanieczyszczeń takich jak brud, oleje skórne (sebum) i woskowina, która gromadzi się często u bezwłosych.

>

Uszy kota Sfinksa będą wymagać czyszczenia raz w tygodniu, zwykle przed kąpielą. Sfinks ma również tendencję do gromadzenia się zanieczyszczeń w fałdach skóry, pazurach. Mogą wymagać więcej zabiegów ochronnych niż inne koty.

Sfinksy są bardzo płodne, jednak wychowanie potomstwa wymaga dużego zaangażowania hodowcy.

Źródło: petwave.com, en.wikipedia.org, shammicats.com



Chatrakterystyka

Dopuszczalne jest bardzo krótkie owłosienie na nosie, uszach, ogonie (u samców na jądrach).

Ciało – średnich rozmiarów, dość wydłużone, z szeroką dobrze wykształconą klatką piersiową i silnie uwydatnionym brzuchem, co wywołuje wrażenie jakby zawsze były najedzone. Są dobrze umięśnione i mają mocną budowę kości. Kot posiada bezwłosą skórę przypominająca w dotyku zamsz i delikatny meszek na pyszczku, uszach, stopach, ogonie i grzbiecie.
Głowa – smukła, dłuższa niż szersza, średniej wielkości o kształcie spłaszczonego klina z harmonijnymi zaokrągleniami, kości policzkowe mocno zarysowane
Oczy – duże i szeroko rozwarte są ustawione lekko skośnie i w dużej odległości od siebie, powinny być zielone lub brązowe jak orzechy laskowe
Uszy – uszy są duże i sterczące, szerokie u nasady i szeroko otwarte. Powinny być osadzone nie za wysoko i nie za nisko, w miarę możliwości nieowłosione, zwłaszcza wewnątrz małżowiny usznej
Nos – jest średniej długości z silnym zagłębieniem u nasady
Nogi – długie, kończyny mają właściwe proporcje w stosunku do reszty ciała, również są dobrze umięśnione, tylne nieco dłuższe od przednich
Łapy – zakończenie łap jest owalne z długimi i wysmukłymi palcami, opuszki łap sfinksów są silniej rozwinięte niż u przedstawicieli innych ras
Ogon – długi w porównaniu do innych ras
Skóra – sfinksów jest w dotyku ciepła, w niektórych miejscach, takich jak okolice barków, stawów tylnych kończyn oraz szyi i głowy, wyraźnie pofałdowana. Im więcej sfinks ma fałd na skórze, tym cenniejszy jest dla hodowli. Szczątki futra na końcu ogona lub na brzuchu są dopuszczalne, większość sfinksów wcale nie ma wąsów, u niektórych są ich resztki.


Standard FIFe

SPH – kot sfinks (Sphynx)

Poniżej kody cech zewnetrznych kota, ustalone przez organizacje FIFe. Wszelkie zmiany i aktualny opis dostepny na stronach Organizacji.Federation Internationale Féline

Jest 5 grup kodu z czego każda ma odmienne oznaczenie w zależności od koloru i maści kota.

Gr. I
1. biały: SPH w
2. czarny, niebieski, czekoladowy, liliowy, cynamonowy, płowy dymny: SPH n/a/b/c/o/p
3. czarny, niebieski, czekoladowy, liliowy, cynamonowy, płowy nakrapiany: SPH n/a/b/c/o/p 21

Gr. II
1. czarny, niebieski, czekoladowy, liliowy, cynamonowy, płowy z białym: SPH n/a/b/c/o/p 01/02/03/09
2. czarny, niebieski, czekoladowy, liliowy, cynamonowy, płowy nakrapiany z białym: SPH n/a/b/c/o/p 01/02/03/09 21

Gr. III
1. czerwony, kremowy, szylkretowy z jendobarwnymi plamami: SPH d/e/f/g/h/j/q/r
2. czerwony, kremowy, szylkretowy nakrapiany: SPH d/e/f/g/h/j/q/r 21

Gr. IV
1. czerwony, kremowy, szylkretowy z jednobarwnymi plamami i białym: SPH d/e/f/g/h/j/q/r 01/02/03/09
2. czerwony, kremowy, szylkretowy nakrapiany białym: SPH d/e/f/g/h/j/q/r 01/02/03/09 21

Gr. V
1. point: SPH n/a/b/c/d/e/f/g/h/j/o/p/r/q 31/32/33
2. pręgowany point: SPH n/a/b/c/d/e/f/g/h/j/o/p/r/q 21 31/32/33
3. point z białym: SPH n/a/b/c/d/e/f/g/h/j/o/p/r/q 01/02/03/09 31/32/33
4. pręgowany point z białym: SPH n/a/b/c/d/e/f/g/h/j/o/p/r/q 01/02/03/09 21 31/32/33

Kolory futra
n – czarny (black)
a – niebieski (blue)
b – czekoladowy (chocolate)
c – liliowy (lilac)
d – rudy (red)
e – kremowy (cream)
f – szylkret czarny (black tortie)
g – szylkret niebieski (blue tortie)
h – szylkret czekoladowy (chocolate tortie
j – szylkret liliowy (lilac tortie)
o – cynamonowy (cinnamon)
p – płowy (fawn)
q – szylkret cynamonowy (cinnamon (sorrel) tortoiseshell
r – szylkret płowy (fawn tortoiseshell)

Oznaczenie rysunku na sierści
01 – van (van) – charakterystyczne łaty na głowie i ogonie
02 – arlekin (harlequin) – łaty na całym ciele
03 – dwubarwny (bicolour)
09 – nieokreślona ilość białego (unspecified amount of white
21 – nieokreślony rysunek pręgowania – np. u kotów z oznaczeniami point (unspecified tabby pattern)
31 – znaczenia burmskie piont (Burmese shading pattern)
32 – znaczenia tonkijskie point (Tonkinese shading pattern)
33 – znaczenia himalajskie point (syjamskie) (Himalayan pointed pattern)

źródło: Wikipedia

Kot Sfinks

Wszystkie rasy