Charakterystyka

Rasa zarejestrowana w 1983 r.

Koty Balijskie są wyjątkowo piękne. Oczy u wszystkich odmian są zawsze niebieskie, migdałowe i lekko skośne. Posturę ma dość filigranową ale jest umięśniony. Futro miękkie, jedwabiste. Podstawowy kolor tego kota to biały. Kolory punktów dymnych są bardzo podobne do syjamskich. Zasadą jest by między uszmi zawsze był kolor podstawowy na przykład biały, kremowy itd. Ciemniejszy kolor powinien ograniczać się do szczeki, policzków i czoła. Niektóre odmiany ciemniejszych, odmian barw mają bardzo niewiele, prawie ich nie widać.

Koty tej rasy w większości są kolorpointami czyli dymnymi. Tak właściwie standard wystawienniczy pokrywa się z syjamskimi tylko balijski musi mieć długie włosy. Większość krzyżówek między balijskimi daje koty o tych samych cechach, czasem by wzmocnić rasę krzyżuje się je z syjamskimi. Daje to w pierwszym miocie kota syjamskiego o nieco dłuższej sierści lecz nie długiej. Zabrania się jednak rejestracji takich kotów ponieważ wszystkie syjamskie muszą mieć rodowód główny a balijskie długie włosy. Kocięta rodzą się całkowicie białe przeważnie w ilości 3 lub 4.

Kot balijski, orientalny długowłosy, krótkowłosy i syjamski mają ten sam standard wystawienniczy.


Cechy wyglądu w skrócie

Ciało – średniej wielkości, smukły, elegancki, o długich, zwężających się liniach w ogólnym kształcie, giętki i dobrze umięśniony, szyja długa, ramiona nie są szersze niż biodra
Głowa – średniej wielkości, proporcjonalna do tułowia, dobrze wyważona, kształ klina o prostych liniach, który zaczyna się przy nosie i stopniowo zwiększa szerokość w prostych liniach do uszu, w tych dwóch liniach nie powinno być wypukłości pyszczka w okolicy wąsów, z profilu czaszka jest lekko wypukła
Oczy – średniej wielkości, ani wypukłe, ani zagłębione, migdałowy kształt, osadzone lekko skośnie w kierunku nosa, aby harmonizować z liniami klina, kolor intensywnie niebieski
Nos – długi, prosty, tworzy linię od czoła bez załamań
Uszy – duże i spiczaste, szerokie u nasady, ułożone tak by zewnętrzna krawędź była kontynuacją kształtu głowy (klina)
Łapy – dobrze umięsnione, cieńkie i długie, proporcjonalne do ciała, kńce palców małe i owalne
Ogon – bardzo długi, cienki, również u nasady, zwęża się do drobnego punktu
Futro – bardzo krótkie, delikatne, błyszczące, jedwabiste i przylegające do ciała, prawie bez podszerstka
Kolory
Opis rozłożenia barw:
punkty koloru na twarzy, uszach, nogach i ogonie, kolor na wszystkich punktach powinien być równomierny, na twarz nie może rozciągać się na całą głowę, ale jest połączony z uszami, dopuszczalne jest równomierne i lekkie cieniowanie na bokach, ale musi być wyraźny kontrast między punktami a kolorem na plecach
Szczegółowe opisy znajdują się w linku do PDF-a Federacji u dołu strony.

Wady dysklasyfikujące

Plamy na brzuchu i na boku, jaśniejsze włosy lub łatki (pręgowanie) w punktach, pręgi i prążki w punktach, z wyjątkiem punktów tabby; Niewystarczający kontrast między punktami a kolorem ciała, wady pigmentacyjne - tendencja do utraty koloru na skórze nosa, opuszkach łap lub wargach; Białe palce lub białe plamki w kolorowych miejscach w odmianach bez białego.

Kot Balijski
Kot Balijski
Kot Balijski
Kot Balijski

Historia rasy

To rasa o niskim poziomie alergenów. Zalecany dla osób z problemami alergicznymi.

Długo-futrzaste kocięta, które pojawiały się od czasu do czasu w normalnych miotach syjamskich kotów, rozwinęły się w osobną rasę – Balijską. Na początku takie kocięta były wykluczane z hodowli, lecz w 1940 r. dwóch hodowców z Nowego Jorku i Kalifornii zaczęło pracować nad rozwojem oddzielnej rasy.

Od lat 50 kiedy długowłosych kotów było coraz więcej. Hodowcy zaczeli zajmować się odmianami, w celu ustalenia osobnej rasy. Pierwszym krokiem było wychodowanie takiej ilości kotów by hodowla mogła sama przetrwać. W 1955 r. w Stanach Zjednoczonych z krzyżówki kota Syjamskiego Foczego Długowłosego i Pointa Niebieskiego wychodowano pierwszego Balijskiego. Oba koty były mutacjami kota Syjamskiego. Jednocześnie takie same eksperymenty prowadzono w Nowym Jorku

Na początku rasę tą nazwano Syjamski Długowłosy ale pewien hodowca, Helen Shmith nazwała nowe koty Balijskimi. Koty zadebiutowały na nowojorskim pokazie Empire Cat Show w 1961 r.

W następnych latach rasę tę uznały kolejne organizacje. W 1974 r. przywieziono koty do Wielkiej Brytanii gdzie również zostały uznane jako nowa rasa. Standardy jednak tego kota różniły się między organizacjami.

Nazwa została wybrana z powodu wdzięku i szczupłej sylwetki przypominającej „Angorę Turecką z wyspy Bali”. Rasa została doceniona lecz dopiero 1970 r. przez CFA która, zarejestrowała ją i nadała jej status mistrzowski. Długie futro Balijskiego nie przypomina perskiego, nie ma wełnistego podfutrza i układa się płasko na ciele.