Charakterystyka

Rasa zarejestrowana w 1992 r.

Egipski Mau sprawia wrażenie aktywnego, kolorowego kota średniej wielkości z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Mają interesującą cechę wyróżniająca go spośród innych ras – to fałd skórny ciągnący się od brzucha po kolana. Wydłużone tylne łapy wspomagają szybsze bieganie. Niezwykłe jest futro Mau, występuje w 3 odmianach: srebrnej, brązowej i dymnej. Łatwo mylony z Ocicatem, a nawet Bengalskim, Egipski Mau ma naturalne plamy nie tylko na sierści, ale i na skórze (Mau są mniejsze od Bengali i Ocicatów). Przy rozgarnięciu włosów podfutrze jest białe. Oczy często mają kolor agrestowy. Pyszczek wygląda jak by miał makijaż, wokół oczu widać wyraźnie ciemną obwódkę. Mau pozwalają się kąpać i czesać.


Cechy wyglądu w skrócie

Ciało – średniej wielkości i długości, zgrabne, umięśniony, luźny fałd skóry rozciąga się od boków do kolana tylnej nogi, proporcje są ważniejsze niż rozmiar.
Głowa – lekko zaokrąglony koturn, bez płaskich płaszczyzn, średniej długości, profil z lekkim wzniesieniem od grzbiecie nosa do czoła
Oczy – duże w kształcie migdałów, nie okrągłe i nie orientalne z lekkim skosem w kierunku uszu
Nos – średnio długi, bez wyraźnego załamania, w kolorze zawsze w harmonii z maścią
Uszy – średnie do dużych, czubate, szerokie u nasady, czujne i umiarkowanie spiczaste,ucho wewnętrzne delikatne, prawie przezroczysta, różowa, muszla ucha, krótkie włosy na uszach i ściśle przylegające
Łapy – proporcjonalnie do tułowia, kończyny tylne proporcjonalnie dłuższe, co sprawia wrażenie, że stoi na palcach; końce łap małe, filigranowe, lekko owalne, prawie okrągły kształt
Ogon – średnio długi, gruby u nasady z lekkim zwężeniem
Futro – krótkie, ale wystarczająco długie, aby wykazywać 2-3 pasma barw włosa, z lśniącym połyskiem, w odmianach srebrnych brązowych włosy są gęste i sprężyste
Kolory – w odmianach srebrnych i brązowych włos może mieć 2 lub więcej prążków oddzielonych jaśniejszymi prążkami

Opis wzoru na futrze

Opis dotyczy cech wzoru, które są charakterystyczne tylko dla tej rasy.
Wzór przypomina cętki. Plamy są losowo rozrzucone na tułowiu z różnymi rozmiarami i kształtami. Plamy mogą być małe lub duże, o tym samym lub różnym kształcie, okrągłe lub owalne lub nieregularne, ale plamki muszą być wyraźne i wyraźnie oddzielone kolorem podstawowym. Wzór plamek na każdej stronie tułowia nie musi się zgadzać. Na klatce piersiowej jeden lub więcej pękniętych pasków. Znaczenia na ramionach stanowią przejście między paskami i plamkami. Idealnie wzdłuż kręgosłupa są wydłużone plamki; z tyłu plamki łączą się, tworząc grzbietowy pasek, ciągnący się wzdłuż szczytu mocno obrączkowanego ogona, kończący się solidnym czubkiem. Przednie górne kończyny są mocno pręgowane, ale niekoniecznie pasują do siebie. Między paskami i plamami, rozpadając się na pręciki na podudziach.

3 kolory kota Mau

Czarno - srebrny deseń – Srebrny kolor podfutrza i ciemno szare znaki kontrastujące z podfutrzem.
Nos usta oczy są obrysowane czarna obwódką. Wyższa część szyi i broda oraz obszar wokół ust i nosa jest srebrny, wygląda jak biały. Wyższa część szyi i broda oraz obszar wokół ust i nosa jest blado- srebrny, wygląda jak biały. Skóra nosa jest czerwona jak cegła. Poduszki łap są czarne a kolor oczu jasnozielony.

Brązowy deseń – jasno-brązowy kolor podfutrza z kremowym kolorem na brzuchu. Ciemno brązowe znaki na jasnym podfutrzu. Tylna część uszu jest jasnobrązowo-różowa i nakrapiana na ciemnobrązowo. Nos usta oczy są obrysowane ciemnobrązową obwódką. Wyższa część szyi i broda oraz obszar wokół ust i nosa jest blado – kremowy, wygląda jak biały. Skóra nosa jest czerwona jak cegła. Poduszki łap są czarne lub ciemnobrązowe a kolor oczu jasnozielony.

Czarno - dymny – Grafitowy kolor ze srebrnym podfutrzem. Czarne cętko bardzo dobrze widoczne. Nos usta oczy są obrysowane grafitową obwódką. Górna część szyi, broda i obszar wokół nosa jaśniejsze w kolorze. Skóra nosa i poduszek czarna. Oczy jasnozielone.

Dokładny opis kolorów w PDF-e u dołu strony

Wady dysklasyfikujące

Głowa krótka lub okrągła, typ orientalny, pełne policzki (z wyjątkiem dorosłych samców), spiczasta lub zbyt krótka kufa; oczy zbyt małe, okrągłe lub orientalne, bursztynowy kolor oczu u kotów powyżej 18 miesiąca życia; ciało masywne lub w orientaknym typie.

Kot Egipski Mau
Kot Egipski Mau
Kot Egipski Mau
Kot Egipski Mau

Historia rasy

Egipski Mau to rzadka rasa (Mau to po egipsku kot). Egipski Mau został wyhodowany w Stanach Zjednoczonych i powstał z grupy podstawowej przywiezionej z Egiptu w 1953 r. Proszę nie mylić Egipskiego Mau z kotem o tej samej nazwie, wyhodowanym w Wielkiej Brytanii w latach 60-tych, który obecnie nosi nazwę Oriental Tabby.

To cętkowany kot bardzo podobny do tych obrazowanych na rycinach i papirusach Starożytnego Egiptu. Obecnie uważa się, że Mau był udomowionym podgatunkiem cętkowanego dzikiego Żbika Nubijskiego. Nic dziwnego, że kojarzą się ze starożytnym Egiptem. Te małe cętkowane zwierzaki to relikt przeszłości.

Być może jest pradziadem wszystkich kotów. Pierwsze krzyżowania mieszańców z amerykańskimi kotami krótkowłosymi, abisyńczykami i syjamami tabby miały miejsce w latach 50-tych. Oficjalne uznany jako rasa był przez CFF w 1968 r. i ostatecznie od CFA w 1977 r. Pierwsze okazy hodowlane dotarły do Europy w 1992.

W Szwajcarii zapoczątkowano europejską hodowlę Mau.

We wszystkich odmianach wymagany jest ciemny wzór na całym ciele i litera M na piersi.

Starożytny Egipt

Rysunek na papirusie

Rysunek kota na papirusie

Wiele zwierząt było W Egipcie postrzeganych jako przedstawiciele bogów (na przykład, krokodyle, jastrzębie i krowy), ale same zwierzęta nie były uważane za boskie. Jednakże, istnieją pewne dowody że każdy kot był uważany za „półboga” (choć część egiptologów się z tym nie zgadza). Według jednej z teorii, kot jako istota „półboska” nie może być w posiadaniu zwykłego człowieka. Zatem tylko faraon miał na tyle wysoki status by posiadać kota.

Najsłynniejszy kot bóstwo nazywał się Bast, ale jest też wiele innych starożytnych egipskich bogów, którzy byli związani z kotami. Neith czasem przybierał formę kota. Zarówno „Księgi Bram” jak i „Księgi Jaskiń” odnoszą się do boga kota imieniem Miuty (lub Mati lub Meeyuty). Mauti jest przedstawiony w grobowcu Setiego II i może również odnosić się do Mau Mau. W siedemnastym rozdziale „Księgi Umarłych”, Ra przybiera postać kota o nazwie po prostu Mau (czyli kot) w celu zabicia węża Apep. W tekście można przeczytać: „Jestem kot, który walczył w lesie Persea w Annu w nocy, a wrogowie Neb-er-tcher zostali zniszczeni”.

Mumia kota, zdjęcie rentgenowskie, Fot. W. Ejsmond i R.StasiukMumia ta trafiła do Muzeum Narodowego w roku 1949 jako dar UNESCO.

Po lewej – Mumia kota nr inw. | Po prawej – jej zdjęcie rentgenowskie.
Fot. W. Ejsmond i R.StasiukMumia ta trafiła do Muzeum Narodowego w 1949 r. jako dar UNESCO.
Źrodo: www.archeolog.pl

W Egipcie starożytnym gdy kot umarł, ich ludzka rodzina była w głębokiej żałobie i wszyscy golili brwi. Następnie kot był zmumifikowanych i zakopany wraz z takimi specjałami jak mleko, myszy i szczury. Koty były często chowane w Bubastis (centrum kultu bogini Bastet i stolica 18 nomu Am-Khent Dolnego Egiptu). Grobowce odkryto również w Gizie, Abydos, Dendera i Beni Hasan. W 1888 r w Beni Hassan odkryto grobowiec, który zawierał 80.000 kocich mumii.

Zmarły kot był owijany w bisior (wiązka jedwabistych nici powstająca z szybko krzepnącej wydzieliny głównie morskich małż) i zabalsamowane. Zmarły kot poddany był nacieraniu olejkiem cedrowym i przyprawami balsamującymi ponieważ miały właściwości konserwujące i zapachowe.