Charakterystyka

Rasa zarejestrowana w 1995 r.

Burmille są średniej wielkości o muskularnych, ale eleganckich ciałach, zwykle ważą od 3,5 - 4,5 kg. mają lekko orientalna budowę. Ich cechą wyróżniającą jest lśniące srebrne futro oraz charakterystyczny „makijaż” podkreślający nos, usta i oczy. Głowa w kształcie klina, krótka z wyraźną przerwą nosa. Wszystkie uznane burmille mają srebrne, złote odcienie lub muszlowe. Oczy duże szeroko rozstawione, lekko skośnie. Kolor oczu to dowolny odcień zieleni. Można uwzględnić złoty lub żółty odcień u kociąt i młodych kotów. Krótka przylegająca sierść, podobny w wyglądzie do burmańskiego, ale z lekko watowatym w dotyku futrem. Dzięki grubemu podszerstkowi jest miękki, jedwabisty w dotyku.


Cechy wyglądu w skrócie

Ciało – średniej wielkości, długie, zaokrąglona klatka piersiowa średniej szerokości, proste plecy
Głowa – delikatnie zaokrąglona, czubek głowy o średniej szerokości, szeroka na poziomie brwi i zawiasu szczęki, zwężająca się do krótkiego tępego klin
Oczy – wielkie, sporo rozstawione, nieco skośne, zakrzywiona górna linia pochylona w kierunku nosa z pełniejszą zakrzywioną linią dolną, świetliste i wyraziste, barwa w dowolnym odcieniu zieleni, preferowana jest czysta zieleń, żółte dopuszczalne u kociąt i młodych kotów poniżej 2 roku życia, u odmian czerwonych, kremowych i szylkretowych dopuszcza się oczy bursztynowe
Nos – profil pokazuje delikatne złamanie nosa, czubek nosa i podbródka powinny znajdować się w jednej linii, guz na nosie jest niepożądany
Uszy – Średnie do dużych, szeroka u podstawy z lekko zaokrąglonymi końcówkami, lekkio pochylone do przodu z profilu, z przodu zewnętrzna linia ucha jest kontynuacją linii twarzy
Łapy – smukłe o mocnych kościach, tylne nogi nieco dłuższe niż przednie, palce w owalu
Ogon – średni do długi ze średnią grubością u podstawy, lekko zwężający się do zaokrąglonego końca
Futro – krótkie i gęste, jedwabiste, gładkie, leżące, z podszerstkiem które powoduje lekkie uniesienie
Kolory – kolor podstawowy: czysto srebrno-biały lub ciepły złoty, cieniowany i muszelkowy w uznanych odmianach koloru pomarańczowego i niepomarańczowego (W przypadku odmian kolorystycznych zapoznaj się z PDF - em u dołu strony)

Wady dysklasyfikujące

Niepoprawny kolor dorosłych osobników; budowa krempa lub orientalna; za długa sierść lub zbyt kudłata.

Kot Burmilla, wygląd
Kot Burmilla, wygląd
Kot Burmilla, wygląd
Kot Burmilla, wygląd

Historia rasy

Kot Burmilla to przypadkowe dopuszczenie Liliowej Burmskiej samiczki z samcem Srebrnej Szynszyli w 1981 r. co zaowocowało urodzeniem czterech srebrnych samic z czarnym cieniowaniem. Wszystkie miały krótkie gęste futra. Wyglądały tak okazale i efektownie, wzbudziły tak wielkie zainteresowanie, że spowodowały pojawienie się podobnych krzyżówek. W 1983 r. organizacja Cat Assotiation of Britain zaakceptowała program hodowli i standard punktacji dla rasy znanej już jako Burmilla. Sklasyfikowano Burmille jako krótkowłosego srebrnego kota z kontrastem między czysto srebrnym podfutrzem a cieniowanymi włosami wierzchnimi.

Organizacja FIFe nadała międzynarodowy status rasy dla Burmilli w 1994 r. Ten pełen wdzięku kot jest z budowy solidny o długich silnych nogach i średnio grubym lecz długim ogonie. Głowa jest trochę klinowata z dużymi uszami, krótkim nosem i dużymi pełnymi wyrazu oczyma. To co robi największe wrażenie to jego błyszczące, srebrne, cieniowane futro. Skóra powiek, ust i nosa jest otoczona ciemniejszym kolorem stanowiąc kontrastowy obrys. Intensywność kontrastu może być różna, czasem mniej widoczna. Delikatny rysunek pręgowań jest obecny w niektórych tylko miejscach jak na pyszczku, ogonie czy łapach.