Charakterystyka

Rasa zarejestrowana w 1960 r.

Burmski wyróżnia się jako niezależna rasa dzięki unikalnej genetyce koloru (cb cb). Uderzające cechy tej żywej rasy to jedwabista faktura sierści oraz wyraziste oczy. Ma krótkie, satynowe w dotyku futro w różnych kolorach. Sprawia wrażenie niewinności dzięki ogromnym, wyrazistym okrągłym oczom, które są zielone lub złote. Ciało o okrągłym kształcie jest średniej budowy, muskularne, krępe i mocne. Budowa smukła czy tzw "cobby", krępa zaliczana jest do wad. Kończyny ma długie i tylne są lekko dłuższe niż przednie. Głowa zamyka się w trójkącie.

Zwycięzca The FIFe World Show 2021

Kot burmski - Zwycięzca Światowej Wystawy we Włoszech w 2021 r.
Kot Burmski, Burmese - światowa wystawa 2018
Kot Burmski, Burmese - światowa wystawa 2018
Kot Burmski, Burmese - światowa wystawa 2018
Kot Burmski, Burmese - światowa wystawa 2018

Cechy wyglądu w skrócie

Ciało – średniej wielkości, muskularny, zwarty, cięższy niż wskazuje na to wygląd, klatka piersiowa mocna i zaokrąglona z profilu, plecy proste
Głowa – z przodu: krótki koturn, szeroki w kościach policzkowych, zwężający się ku stępieniu na kufie, wierzchołek głowy szeroki i wysoki, szeroki między uszami i lekko zaokrąglony, z profilu: czoło lekko zaokrąglone; czubek nosa i brody tworzą pionową linię
Oczy – duże i szeroko rozstawione; górna linia oczu prosta z lekko orientalnym skosem w kierunku nosa, dolna linia zaokrąglona, błyszczące, wszystkie odcienie żółci od szarego koloru do bursztynu, preferowany jest złotożółty, u starszych kotów rozcieńczenie koloru
Nos – wyraźne złamanie nosa u podstawy, szeroki
Uszy – średniej wielkości (wyjątek: kocięta), szerokie u nasady z lekko zaokrąglonymi końcówkami
Łapy – raczej smukły i proporcjonalny do ciała, u palców owal proporcjonalny do ciała
Ogon – średnio długi, prosty, średnio gruby u podstawy, zwężający się ku zaokrąglonemu czubkowi
Futro – delikatne, błyszczące, jedwabiste, przylegający do ciała, prawie bez podszerstka, bardzo krótkie
Kolory – we wszystkich odmianach kolorystycznych (brązowy, niebieski, czekoladowy, liliowy, czerwony, kremowy, niebieski-szylkret, czekoladowy-szylkret, liliowy-szylkret), spód ciała jest bledszy niż plecy i nogi, ale cieniowanie powinno być stopniowe, włosy powinny stopniowo przyciemniać się do koloru u nasady, twarz i uszy mogą wykazywać niewielki kontrast, wszystkie odmiany bez pasków i plamek (W przypadku odmian kolorystycznych zapoznaj się z PDF - em u dołu strony)

Wady dysklasyfikujące

Oczy o kształcie orientalnym, okrągłe oczy, oczy bardziej niebieskie niż żółte, za dużo białych włosów w futrze, wyraźne pręgi, cieniowanie koloru prawie na czarnego, wydatny guzek na nosie.

Kot Burmski / Burmese
Kot Burmski / Burmese
Kot Burmski / Burmese
Kot Burmski / Burmese

Historia rasy

Wszystkie współczesne Burmise pochodzą od jednej hybrydowej syjamskiej samicy Wong Mau, która była przywieziona z Rangoon (Yangon) w Birmie do Stanów Zjednoczonych w 1930 r. przez Dr Josepha Cheesman Thompsona. Wong Mau był prawie na pewno kotem typu tonkijskiego (rasa spokrewniona z kotami syjamskimi). Na początku była krzyżowana z kotami syjamskimi, później jej potomstwo skrzyżowano między sobą i następnie ponownie sparowane z samą Wong Mau. Z tych krzyżówek wyrosły trzy znaczące typy kociąt. Niektóre identyczne jak Wong Mau inne syjamskie a jeszcze następne dużo ciemniejsze niż Wong Mau.

Te właśnie koty stały się podstawą rasy Burmise oficjalnie uznaną za rasę w 1947 r. przez CFA (zobacz w „standardy ras”) i była pierwszą rasą rodowodowych kotów, która powstała w Stanach Zjednoczonych. W związku z brakiem odpowiednich kotów Burmise tworzono krzyżówki z syjamskimi, co spowodowało zawieszenie rejestracji tej rasy miedzy 1947-53 r. z uwagi na powolne tracenie cech rodowodowych. Wkrótce jednak ustabilizowano cechy kota z bezwzględnym standardem w punktacji zapewniając jego unikalny wygląd i cechy charakteru.

Dr Joseph Cheesman Thompson

Dr J. Cheesman Thompson

Najwcześniejsze zapisy mówią, że Burmskie koty pochodzą z Tajlandii, gdzie znane były jako Siam. Wymieniane były trzy rodzaje kotów, które wydają się odpowiadać znanym rasom. Były to: Vichien Mat (Syjamski), Si- Sawat (Korat) i Tanga Daeng (miedziany, obecnie znany jako Burmski). Koty te mieszkały w Tajladii do najazdu przez Birmę w XVIII w. Powracający do Birmy żołnierze wzięli koty ze świątyni. Legendy te zaczerpnięte są z wierszy ilustrowanych pochodzących z dawnych czasów.

W 1871 Harrison Weir organizując wystawę kotów w Crystal Palace w Londynie przedstawił parę kotów syjamskich, które były bardzo zbliżone do współczesnych burmskich z budowy i syjamskich w maści. Koty te były podobne do współczesnych hodowli burmskiego. Po tym wydarzeniu zaczęto poszukiwania, które zajęły wiele lat by wypracować rasę. Pierwsze koty burmskie uznano pod koniec XIX w. w Wielkiej Brytanii. Poszukiwano większej zgodności ze syjamskimi gubiąc cechy burmskiego. Krzyżówki ostatecznie nie osiągnięto a rasa w Wielkiej Brytanii powoli zanikała.

Więc Kotkę Wong Mau z kociętami Dr Joseph Cheesman Thompson, wspominany już wyżej, 1930 r. przywiózł z Azji do San Francisco (jak stało się wcześniej w Anglii, wielu hodowców uznała kota za pomyłkę syjamskiej rasy). Dr Thompson był jednak przeciwnego zdania. Bez udziału jakiegokolwiek samca podobnego wyglądu, Wong Mau narodziła się w Tajlandii. Następnie była krzyżowana z własnym synem by tym sposobem uzyskać ciemnobrązowe kocięta. Nazwano je Burmskie.

Kotka Wong Mau z kociętami

Kotka Wong Mau z kociętami

W 1936 r. Stowarzyszenie Hodowców w Stanach uznało rasę Burmską. W następnych latach ze względu na rozległe hodowle opierające się na krzyżówkach z kotami syjamskimi, które były używane w celu zwiększenia populacji, oryginalny typ Burmskiego lekko zanikał. CFA – organizacja rejestru rasowych kotów w Stanach zawiesiła wcześniejsze uznanie rasy 8 maja 1947 roku by w 1954 r. zarejestrować ją ponownie.

Dwa koty Gerstdale Princess of Re - Ru i Hassayampa SPI- Dar Regal zostały wpisane do rejestru organizacji CFA. W 1958 r. Jednocześnie UBCF, niezrzeszony klub w Wielkiej Brytanii opisał standard, który miał być stosowany do oceny idealnego Burmskiego. Norma UBCF pozostała niezmieniona do dzisiaj. Standard ten jest stosowany we wszystkich amerykańskich rejestrach. Rejestry rasy w Europie utrzymywały własne standardy.

We wczesnym okresie rozwoju rasy, było jasne, że Wong Mau sama była genetycznie hybrydą kota typu syjamskiego i Birmy. Takie hybrydy równolegle były rozwijane jako oddzielne rasy, tak powstała również znana dziś rasa Tonkijska (Tonkinese).

Historia rasy w Anglii rozwinęła się trochę inaczej. Rasa została uznana przez Radę Prezesów GCCF w 1952 r. Od około 1949-56 r. koty sprowadzano z Ameryki dla podtrzymania cech Burmskiego. Do 1952 r. w Wielkiej Brytanii wyrosły trzy pokolenia. Organizacja GCCF uznała tą rasę i nadała jej numer 27. Do końca 1960 r. w Wielkiej Brytanii liczba tych kotów nadal była bardzo mała. Aby podreperować stan rzeczy przywieziono 6 Burmanów i parę hybryd z Singapuru. W 1969 r. były dodatkowo przywiezione z Kanady tak, że genotyp został poszerzony i utrwalony.

Jak powstawały nowe kolory

Pierwsze niebieskie Birmy urodziły się w 1955 r. w Anglii. Urodziły się również kremowe, rude i szylkretowe. Wiele wysiłku włożono w to by maść była zachowana w pierwotnym kształcie. Koty znane jako „czekoladowe” w Wielkiej Brytanii pojawiły się i w Ameryce lecz stowarzyszenia odmówiły uznania twierdząc, że birmańskie koty nie mogą być w kolorze innym niż brązowy. W całym 1970 r. w Anglii powstała cała gama: brązowy, czekoladowy (Champagne), niebieski i liliowy. W 1971 r. urodził się pierwszy liliowy kotek. Jest to ostatni kolor jednolity i uznany dla tej rasy. W Ameryce, czekoladowy, niebieski i liliowy kolory zostały przyjęte do rejestracji jako odrębna rasa. CFA umorzyła podziały dla nowych rodzajów od 01 maja 2010 r. W 1989 r. rozpoczęto program hodowli w Holandii. Pani Margaret Henderson i pani Dien de Kok uzyskały cynamonowego kociaka. Z powodzeniem hodowano pierwsze Cinnamon Birmy od 1993 r. Pierwszy Płowy (bardzo jasny) urodził się w 1998 r. Birmańska morela – kolor został opracowany w Nowej Zelandii w hodowli genetyka dr Rod Hitchmough.

Dr Joseph Cheesman Thompson

Dopuszczone kolory maści: brązowy, niebieski, czekoladowy, liliowy, czerwony, kremowy, niebieski-szylkret, czekoladowy-szylkret, liliowy-szylkret


Ciekawostki

Nie jest niczym niezwykłym, że Birmański śpi na plecach.

Siedem rejestrów ras kotów uznało tę rasę jako standard.


Wideo - Kot Burmski