Kot Korat – Rasowe Koty Domowe 🧡

Charakterystyka

Rasa zarejestrowana w 1949/1977 r.

Korat to kolejny kot o bogatej historii. To rasa naturalna wystepująca tylko w jednej barwie srebrzysto-niebieskiej. W budowie troche przysadzisty, nieduży, gibki, umięśniony, ma krągły grzbiet. Przednie nogi są nieznacznie krótsze. Kocury wyglądają potężniej a kotki są mniejsze i delikatniejsze. Ogon przeciętnej długości jest pełniejszy u nasady i zwęża się do zaokrąglonego końca. Głowę ma w kształcie trójkata, duże zielone oczy szeroko rozstawione. linie brwi układają się łagodnie nad oczami. Koty mają małą przerwę na nosie a góra nosa jest lekko wklęsła. Uszy duże i lekko skosnie ułożone. Oczy duże, zielone, lśniące lekko skośne. Sierść krótka, błyszcząca o delikatnej teksturze przylegająca do ciała. Powinno być intensywniejsze w okolicach uszu, nosa i na łap. Koraty dojrzewają w pełni do piątego roku życia.


Cechy wyglądu w skrócie

Ciało – muskularne, średniej wielkości, samce są większe
Głowa – z przodu głowa ma kształt serca z dużą szerokością między oczami, grzbiety brwiowe tworzą górne krzywizny serca, a boki twarzy delikatnie wyginają się w dół do podbródka, aby dopełnić kształt serca
Oczy – duże, okrągłe, otwarte, raczej za duże, świecące i wyraziste, preferowany jaskrawy zielony kolor, ale bursztyn jest dopuszczalny u kociąt i dorosłych do 2 roku życia
Nos – długość proporcjonalna do twarzy z lekkim wcięciem w profilu, czubek nosa lekko wygięty ku dołowi (jak u lwa)
Uszy – duże, szerokie u nasady, lekko zaokrąglone na końcach, Wewnętrzna część uszu lekko zakryta, a na zewnątrz bardzo krótka i przylegająca, osadzone wysoko na głowie, aby dać czujny wyraz twarzy
Łapy – w dobrej proporcji do ciała, kończyny tylne nieco dłuższe niż przednie
Ogon – średnio długi, cięższy u nasady, zwężający się ku zaokrąglonemu czubkowi
Futro – krótkie do średniej długości, przylegający do ciała, jednowarstwowa, błyszcząca i cienka
Kolory – tylko srebrnoniebieski, bez cieniowania, pręgowania, niedopuszczalne są białe włosy lub łaty, każdy włos powinien być jaśniejszy u nasady, następnie cieniowany do ciemniejszego niebieskiego i zakończony srebrną końcówką, im więcej srebra tym lepiej, na kończynach, gdzie szata jest krótsza, srebrzysty połysk jest wzmożony, Efekt srebra niepożądany tylko na głowie, nogach i łapach (dokładny opis dopuszczalnych kolorów jest w PDF-e u dołu strony)

Kot Korat
Kot Korat
Kot Korat
Kot Korat

Historia rasy

Korat pochodzi z graniczącej z Laosem tajlandzkiej prowincji Korat. Korat to również kot o bogatej historii. To naturalna rasa, występująca tylko w jednym odcieniu futra - srebrzysto-niebieski.

Rasa zapoczątkowana w Tajlandii gdzie jest nazywana Si-Sawat a nazwa ta odnosi się do srebrno szarego futra i świetlistych jasnozielonych oczu.

Korat to nieoficjalna nazwa dawnej stolicy Tajlandii XIII w. Księga Poematów o Kotach w narodowym muzeum w Bankoku opisuje tę rasę w taki sposób: „Mal-ed ma ciało jak Doklao (czyli Korat), włosy są delikatne u spodu jak chmury a na końcach jak srebro, oczy lśnią jak krople rosy na liściu lotusa”. Mal-ed oznacza odmianę srebrno-szarego owoca, delikatnie zabarwionego na zielono.

Si-Sawat uznawany jest za zwiastuna szczęścia a para tych kotów jest tradycyjnym prezentem weselnym w intencji przyniesienia miłości, bogactwa i szczęścia dla młodej pary. Koratów nie można było kupić, ale można je było dać w prezencie od tajskich dygnitarzy. Były prezentem dla zagranicznych notabli jako wyraz najwyższej czci. Koraty miały przynosić urodzaj. Brały udział w ceremoniach przywoływania deszczu pod koniec pory suchej.

Z nielicznego importu rasy z Tajlandii pula genowa Korata została opracowana w 1920 r. Ze względu na obecność programów hodowlanych w Tajlandii, w kolejnych latach udało się pozyskać kolejne Koraty. W przeciwieństwie do kotów Syjamskich i Burmskich, Korat pozostał wierny swojemu naturalnemu rodowodowi.

Frances Simpson w "Księdze Kota" (The Book of the Cat) z 1903 r. napisała o Niebieskim Syjamskim zakupionym przez słynnego rosyjskiego hodowcę, panią Constance Carew - Cox w 1889 roku. Ten kot, Dwina przypominał Syjamskiego w każdym względzie za wyjątkiem jego niebieskiego koloru. Rejestrowany jako Syjamski, kot Dwina prezentowała „mieszankę” raczej odmienną, przez co zdobywała wiele nagród. Miała również wiele kociąt.

Poniżej najstarszy znany obraz Korata, znajduje się w starożytnej księdze obrazów i wersetów, znany jako Księga Poematów o Kotach (The Cat-Book Poems), w Bibliotece Narodowej w Bangkoku w Tajlandii. Ministerstwo Edukacji Tajlandii Wydziału Sztuk Pięknych ocenia że, księga pochodzi z okresu Ayudhya (1350/67) z Tajlandii (Tajlandia od 24 czerwca 1939 r. – była niegdyś nazywana Syjamem. Tożsamość artysty jest nieznana. Książki o kotach, psach i ptakach stanowią ważne zabytki kultury Syjamu. Spośród piętnastu starożytnych manuskryptów w Bibliotece, dziewięć zawiera zdjęcia kotów.

Rysunek z książki - Księga Poematów o Kotach

Strona tytułowa. Księga Poematów o Kotach
(The Cat-Book Poems)

Rysunek z książki - Księga Poematów o Kotach

Rysunek z książki. Księga Poematów o Kotach.

Rysunek z książki - Księga Poematów o Kotach

Księga Poematów znajduje się w Bibliotece Narodowej w Bangkoku w Tajlandii. Ministerstwo Edukacji Tajlandii Wydziału Sztuk Pięknych ocenia że, księga pochodzi z okresu Ayudhya (1350 - 67r.).

Księga Poematów o Kotach (The Cat-Book Poems) | Źródło: www.koratworld.com

Pierwszy raz wystawiony w Londynie w 1896 r. Korat został zdyskwalifikowany.

Kot o nazwie Nam Noi został wystawiony w Holland House w Londynie i opisany bardzo niekonkretnie jako Syjamski lub Rosyjski Niebieski. Kot został zarejestrowany w Krajowym Klubie Kota jako "Syjamski niewiadomego pochodzenia", nie posiadający pożądanych cech, takich jak płowe futro, ciemne punkty, czy niebieskie oczy! Został zdyskwalifikowany.

W 1959 r. dwa Koraty przybyły do Stanów Zjednoczonych. Dwa koty Nara i Darra. Były prezentem dla amerykańskiego ambasadora w Tajlandii. Ten wysłał je z Bangkoku do pani Jean Johnson w Stanach. Od tej pory zaiteresowanie koratami rosło.

W 1964 r. zadebiutował na amerykańskim pokazie The Empire Cat Club. W kolejnym roku włascicieli tych kotów było już tak dużo, że założyli klub tej rasy i starali się o uznanie rasy oficjalnie.

W przeciągu 5 lat rasę uznały już wszystkie organizacje felinologiczne

Koty Korat Zostały oficjalnie uznane jako rasa w 1966 r. Miłośnicy kotów z Południowej Afryki i Australii oficjalnie zaakceptowali tą rasę odpowiednio w 1968 r. i w 1969 r. a brytyjskie biuro zarządzające opóźniło uznanie do 1975 r. a następnie wstrzymało status mistrzowski dla tej rasy. W 1983 r. Koci Związek w Brytanii w końcu przyjął Korata w pełnym zakresie i pierwszy brytyjski czempion został wybrany przez sędziów z Anglii, Belgii i Australii.

Kontrola hodowlana koratów jest niezwykle rygorystyczna. Nie wolno krzyżować ich z innymi kotami. Każdy Korat musi mieć tajlandzkie korzenie, a wszystkie importowane koty poddawane są dokładnym badaniom.

Hodowcy kotów niebiesko-szarych uważali rasę Korat jako niepoważalny standard. Wachlarz kolorów kociąt od samego początku w USA był spory. Większość hodowców uznała to za przejaw nieczystych rodów. W 1989 r., dwa Koraty w Wielkiej Brytanii wydały na świat różowego kociaka. W 1990 r. w Wielkiej Brytanii narodziły się białe kocięta. Kolory te były spowodowane recesywnymi genami, które istniały u Koratów od początku.

Zobacz też: Geny i krzyżówki


Ciekawostki

Korat jest nazywany „Kotem szczęścia” a w Tajlandii mówi się na Korata Si-Sawat.

Według tajlandzkiej legendy korat jest szczęśliwy gdy, ogon ma opuszczony.

Tajska tradycja głosi, że para Koratów podarowana pannie młodej w dniu ślubu gwarantuje szczęśliwe małżeństwo.


Wideo - Kot Korat