Kot Turecki Van

kat. półdługowłose

Kot Turecki Van

Te koty znane są w Anglii pod nazwą Turecki, jako Turkish Van w Europie i w Stanach Zjednoczonych. Nazwa turecka to Vankedisi. Pokazany był pierwszy raz w wielbicielom kotów w Anglii w 1955 r. przez Laurę Lushington, która podróżując z przyjaciółką Sonią Halliday przez Dystrykt Lake Van w Turcji była oczarowana tymi kotami. Obydwie panie były zaproszone przez tureckie Ministerstwo Kultury i Turystyki by zebrać materiały promujące Turcję w Anglii.

Pierwsze kociaki hodowlane

Podóżowały po Turcji fotografując ludzi i interesujące miejsca dla turystów. Chłodząc się podczas upałów nad stawem, były zdumione widząc w wodzie pływające koty. Ostatecznie Laura Lushington nabyła parę kotów tej rasy i przywiozła je do Anglii starając się wypromować Tureckiego Vana jako rasę. Z tej pary urodziły się identyczne kociaki jak ich rodzice, białe z puszystymi ogonami w kasztanowym kolorze oraz ze znakami w tym kolorze na głowie.

Pierwsze Vany zostały sprowadzone do Stanów Zjednoczonych w 1982 r. i uczestniczyły w wystawie Stowarzyszenia Miłośników Kotów (CFA) w 1994 r. Od tego czasu, CFA zarejestrowała około 100 urodzonych tam Vanów, co czyni je jedną z najrzadszych ras kotów. Obecnie szczególnie dba się o czystoć tej rasy i podobieństwo do tych kotów przywiezionych przez Lauraę Lushington a "popularność mogą zawdzięczać Ministerstwu Kultury i Turystyki w Turcji” – powiedział Pat Turner w swoim artykule „Turecki Van” (Świat Kota, nr 181, marzec 1993).


O pływaniu kota Van

Zamiłowanie do wody

Zamiłowanie do wody Tureckiego Vana uważane jest jako niezwykłe przez wielu ludzi, którzy wierzą, że „koty nienawidzą wody”.

Przez setki lat w jeziorze Van w Turcji, ormianie obserwowali kąpiące się koty.


W Encyklopedii Kotów

Laura Lushington napisała rozdział o Tureckim Van.

Fragment:
„Jedna z dwóch naturalnych ras kotów pochodzących z Turcji. Kot ten jest obecnie znany w Wielkiej Brytanii jako Kot Turecki. Pochodzące z nad jeziora Van w obszarze południowo-wschodniej Turcji. Zostały udomowione od wieków. Są kochane i cenione przez tubylców za ich wyjątkowy charakter i wygląd. Oprócz wspaniałej osobowości i inteligencji, ich charakterystyczną cechą jest ich upodobanie do wody, nie jet to przecież powszechny atrybut kotów. Podarowano mi parę kociąt w 1955 r. w czsie mojej podróży po Turcji.
Postanowiłam przynieść je do Anglii. Chociaż przejazd samochodem i kemping w czasie podróży nie posłużył kotom lecz udało się w dobrym stanie dotransportować je na miejsce. Pokazały wielką inteligencję adaptacji i wytrzymałość na ciężkie warunki.[...] W Wielkiej Brytanii nie były znane w tym czasie. Postanowiłam spróbować ustalić rasę i starać się o oficjalnie uznanie rasy w Wielkiej Brytanii przez GCCF."

Encyklopedia Kotów, aut.: Grace Stawa, wyd.: w 1972 r.

Kot Turecki Van

Potrzeba zastosowania programów urasowienia pozwoliła wprowadzić swego rodzaju porządek w ostatecznym wyglądzie Tureckiego Vana. Pomogło to oficjalnie uznać te koty jako rasę czystą. Osiągnięto to w 1969 r. Turecki Van był również niezależnie od innych migracji przywieziony do USA i został uznany tam jako indywidualna rasa.

Turecki Van jest naturalnie występującym półdługowłosym kotem z regionu Bliskiego Wschodu. Klimat tego regionu popada w skrajności, upalne lata i bardzo moroźne zimy. Region Van jest otoczony górami a płaskowyż jest przedmiotem skrajnych zmian temperatury. Rasa Van nie ma podfutrza, ale ze śniegiem i trwającą co najmniej sześć miesięcy w roku zimą radzą dobie doskonale.

Kot Turecki Van

Jedwabiste futro kota jest grubsze i dłuższe, a także nieco wodoodporne. Pióra długiego futra rosną na uszach i między palcami stóp chroniąc przed zimnem i upałaem. Bardzo ciepłe lata sprawiają że dodatkowa powłoka ochroniającego futra jest szybko zrzucona. Rasa Tureckiego Vana znana jest z charakterystycznego wzoru futra, to biały kot z uderzająco kolorową głową i ogonem. Znaki na głowie i ogonie u innych ras kotów często są określane jako „wzór van”.

Pierwszy artykuł opisujący dokładnie Tureckie Van ukazał się dopiero w 1994 r. i napiała go Deborah C. Hayes. Opisała pochodzenie i historię tej starożytnej rasy. Turecki Van jest duży, wspaniały, aktywny, inteligentny, piękny, silny, zdrowy, bez żadnych wad genetycznych.

Jednym z najbardziej znaczących cech tego kota jes wspaniały długowłosy kolorowy ogon, na którym powiewają jak fale jedwabiste długie włosy. Sierść średniej długości, leży płasko przy ciele. Kocury ważą 4-9kg, a kotki 3-6kg. Pełną dojżałość osiągają w wieku pięciu lat.


Charakter i opieka

Pierwsze koty sprowadzone z Turcji okazywały nerwowość w zachowaniu w kontakcie z człowiekiem, lecz dzisiejsze Koty Tureckie ogólnie mają skłonności do czułości. Są silne, wytrzymałe i bardzo aktywne. Uwielbiają biegać, są zawsze w ruchu. Rozrzucą papiery na biurku. Są dobrze umięśnione.

Koty niezwykle dociekliwe i inteligentne. Koty te mogą być szkolone, mogą wykonywać sztuczki i chodzić na smyczy.Są instynktowne, a ich ulubione zabawki mogą być zrobione ze zgniecionej w kulkę gazety. Lubią pluszaki, kradną przybory do pisania, okulary i inne przydatne ci przybory.

Posiadają intrygująca skłonność do pływania, która wyróżnia tą rasę. Dobrowolnie pływają jeśli mają tylko do tego sposobność. Jedwabista sierść nie ma wełniastego podfutrza czyniąc szczotkowanie łatwym zadaniem.


Cechy

Kat. – półdługowłose
Budowa– średnio duży dobrze zbudowany, silna budowa
Futro – ładne i jedwabiste, średnio długie bez sierści podfutrza. Dominuje ubarwienie białe z kasztanowymi lub kremowymi łatami na pyszczku z białymi wstawkami.
Ogon - może być kasztanowy lub kremowy. Małe nieregularne miejsca kasztanowe lub kremowe na ciele są dozwolone Głowakrótki, nie ostry, trójkątny kształt głowy
Nos – prosty nos i stały dobrze zarysowany podbródek
Oczy – oczy duże i owalne umiejscowione trochę skośnie
Uszy – uszy duże i szerokie, daleko rozstawione od siebie i lekko zaokrąglone na końcach, wyprostowane
Ciało – ciało długie, silne i muskularne ze średnio długimi łapami, średni długi ogon
Łapy – łapy okrągłe z kępkami futra między palcami Kolory – kasztanowy z białym rysunkiem na sierści bez śladów żółtego. Kasztanowe łaty na pyszczku z białymi akcentami wraz z uszami.
Inne wskazania - Oczy z obwódką. Nos o wyglądzie skórzanym. Poduszki łap i uszy w środku są kremowo różowe. Oczy koloru bursztynowego (brytyjskie) i niebieskie oraz różnobarwne (europejskie). Kremowe i kremowo białe futro jest bez akcentów żółtego. Kremowe łaty na twarzy z białymi elementami wraz z uszami


Standard FIF

TUV – turecki van (Turkish Van)

Ponizej kody cech zewnetrznych kota, ustalone przez organizacje FIFe. Wszelkie zmiany i aktualny opis dostepny na stronach Organizacji. Federation Internationale Féline

Uznane wariacje kolorów:
1. czarny, niebieski, kasztanowy, kremowy jednolity: TUV n/a/d/e 61/62/63 A, B
2. czarny, niebieski szylkretowy: TUV f/g 61/62/63 A, B
3. czarny, niebieski, kasztanowy, kremowy nakrapiany: TUV n/a/d/e 21 61/62/63 A, B
4. czarny, niebieski szylkretowy nakrapiany: TUV f/g 21 61/62/63 A, B

Kolory futra
n – czarny (black)
a – niebieski (blue)
d – rudy (red)
e – kremowy (cream)
f – szylkret czarny (black tortie)
g – szylkret niebieski (blue tortie
w – biały (white)

Oznaczenie rysunku na sierści
21 – nieokreślony rysunek pręgowania – np. u kotów z oznaczeniami point (unspecified tabby pattern)
61 – niebieski
62 – pomarańczowy
63 – różne – jedno pomarańczowe, drugie niebieskie Oznaczenie dodatkowe
A – jednolity i nakrapiany kolor jest są oceniane razem w tej samej klasie
B – wszystkie kolory oczu są oceniane razem w tej samej klasie

Wszystkie rasy