Kot Kartuski – Rasowe Koty Domowe 🧡

Charakterystyka

Rasa zarejestrowana w 1949/1977 r.

Wygląd kota Kartuskiego jest bardzo podobny do Brytyjskiego. Różnicą między tymi rasami to kształt głowy: u kota brytyjskiego jest bardziej okrągła, u kartuskiego wpisana w trapez. Ciało jest raczej solidne i mocne, z dużymi łapami i drobnymi kośćmi nóg. Ma grubą, gęstą niebiesko-szarą sierść i gruby podszerstek. Przyciąga pięknymi oczami w kolorze miedzi lub złota. Ma pełne policzki, okrągławe uszy i prosty nos (brytyjskie mają małe załamanie na linii nosa, tę cechę odziedziczyły w procesie kształtowania rasy po kotach perskich.)Samice ważą od 3 do 5 kg i są średniej wielkości, podczas gdy samce zwykle ważą od 4 do 6 kg i są duże. Chartreux potrzebuje do trzech lub czterech lat, aby w pełni osiągnąć dojrzałość fizyczną.

Zwycięzca The FIFe World Show 2016

Kot kartuski - Zwycięzca Światowej Wystawy we Włoszech w 2016 r.
Kot kartuski - wystawa FIFe World Show 2016
Kot kartuski - wystawa FIFe World Show 2016
Kot kartuski - wystawa FIFe World Show 2016
Kot kartuski - wystawa FIFe World Show 2016

Cechy wyglądu w skrócie

Ciało – muskularne, szerokie, dobrze rozwinięta klatka piersiowa, samce są większe
Głowa – szeroka, czaszka nie wypukła z wąską, płaską przestrzenią między uszami, kształt trapezu (wąska u góry)
Oczy – duże i otwarte, niezbyt zaokrąglone, róg zewnętrzny jest lekko skierowany do góry
Nos – szeroki i prosty, niebiesko-szary
Uszy – średniej wielkości, osadzone wysoko na głowie, dzięki czemu kot wygląda czujnie, lekko rozkloszowane
Łapy – średniej długości w proporcji do ciała, nie za wysokie, duże okrągłe przy palcach
Ogon – średnio długi w proporcji do tułowia, może się zwężać, ale końcówka musi być zaokrąglona
Futro – błyszczące, gęste, lekko wełniste u nasady, dwuwarstwowe, dzięki któremu włosy się podnoszą
Kolory – dopuszczalne są wszystkie odcienie niebieskiego, od jasnoniebiesko-szarego do głębszego niebiesko-szarego, preferowany bladoniebiesko-szarego, Niezbędna jest jednolitość tonu (dokładny opis dopuszczalnych kolorów jest w PDF-e u dołu strony)

Wady dysklasyfikujące

Nos z załamaniami; oczy ze śladami zieleni, wodniste, wyblakłe; futro z siwymi włosami, zbyt wyraźna różnica w kolorze podszerstka, cieniowania, cienie, białe końcówki, brązowawe lub czerwonawe zabarwienie sierści.

Kot Kartuski
Kot Kartuski
Kot Kartuski
Kot Kartuski

Historia rasy

Legenda głosi, że przodkami kotów Kartuskich (Chartreux) są dzikie koty górskie z rejonu dzisiejszej Syrii, które prawdopodobnie zostały sprowadzone do Francji z Afryki przez mnichów-krzyżowców w XIII w. a wielu z nich wstąpiło do zakonu kartuzów. Koty Karuskie są jedną z najstarszych ras hodowlanych w Europie.

Klasztor Kartuzów we Francji

Klasztor Kartuzów we Francji | Źroódło: chartreuxcats.net

Od czasu Charles de Gaulle Kartuski cieszy się mianem Narodowego Kota Francji. Jest również znany jako „Niebieski Kot Francji„. Kartuski jest jedną z najstarszych znanych ras naturalnych, choć jego dokładne początki giną w starożytności. Jest to jedna z pierwszych ras kotów, o których piszą najstarsi przyrodnicy i historycy z XVI do XIX w. Chartreux były bohaterem wierszy i pojawił się na płótnach obrazów.

Koty Kartuskie nie zawsze były chronione klasztornym zaciszem. Ze względu na unikalny kolor i teksturę futra były przedmiotem handlu i zysku. Chociaż brzmi to okropnie, to prawdopodobnie hodowanie na futra tych kotów pomogło przetrwać tej pięknej rasie.

Pierwsza udokumentowana wzmianka o rasie została sporządzona przez francuskiego przyrodnika Buffona w XVIII w.

Populacja kotów kartuskich zmniejszyła się znacznie po I Wojnyie Światowej. Skoordynowane działania europejskich hodowców tej rasy pozwoliło ochronić ją przed wyginięciem. II Wojna przyniosła niemal nieodwracalne spustoszenie rasy, jak również zdziesiątkowanie wielu innych zwierząt domowych w całej Francji i w Europie. Te, które przeżyły były często zjadane przez ludzi.

We Francji, po II wojnie, nie było prawie czystej rasy Chartreux. Jedną kolonię Chartreux znaleziono na terenie szpitala na małej wyspie zwanej Bell Isle, położonej u wybrzeży Bretanii. Te niebieskio-szare koty ze złotymi oczami były znane lokalnie jako „koty szpitalne”.

W Leger siostry, które tam mieszkały rozpoczęły monitorowanie kotów i zaczęły kontrolować ich hodowlę. Ich Szpitalne Koty, które były prawdopodobnie jedną z ostatnich kolonii Chartreux, stały się zalążkiem, z którego współczesny Chartreux teraz pochodzi. Ze względu na małą hodowlę populacji dla zachowania rasy wykorzystane bywały inne koty w celu utrzymania zdrowej puli genów. Chartreux hodowane przez Siostry z Leger pod przydomkiem le Guevere został skojarzony z Niebieskim Brytyjskim Krótkowłosym i Niebieskim Persem. Były także krzyżowane ze zwykłymi kotami. Potomstwo krzyżowano z powrotem z oryginalnym Chartreux. Rodowodowy kot zawiera te krzyżówki. Dla osób zainteresowanych studiowaniem rodowodów te właśnie koty stanowią podstawę dzisiejszego Kartuskiego.

Interesujące jest to, aby spojrzeć na zdjęcia w książce Jeana Simonet „Kot Chartreux” żeby zobaczyć, jak mocno niektóre ze współczesnych kartuskich przypominają koty nabyte z hodowli Le Guevere.

Pierwszy Chartreux został sprowadzony do USA w 1971 roku przez Helen i John Gammon La Jolla z Kalifornii.

Z uwagi na podobieństwo z Brytyjskim Krótkowłosym, po II Wojnie Światowej krzyżowano ze sobą te dwie rasy, aby nie dopuścić do wymarcia obu. Dzięki tym zabiegom nie tylko rasy te uratowano, ale zachowano ich odmiany barwne.


Ciekawostki

Słynnymi właścicielami kotów kartuskich byli: francuska pisarka Colette i francuski prezydent Charles de Gaulle.

Tradycja hodowlana wymaga, aby wszystkie kocięta urodzone w danym roku były nazywane konkretną literą alfabetu dla tego konkretnego roku. Hodowcy używają tylko 20 liter, pomijając K, Q, W, X, Y i Z. Na przykład rok 2008 to rok „D”.

Nazywany jest popularnie „ziemniakiem na wykałaczkach” ze względu na duże, szerokie ciało i drobne kościste nogi.

Nieżyjący już francuski generał i prezydent Charles de Gaulle był dumnym właścicielem kota Kartuskiego.


Wideo - Kot kartuski