• TEMATY
  • Perfekcyjny my艣liwy
  • Rewir polowa艅
  • Strategia polowa艅
  • Sukces na polowaniu
  • Polowanie z punktu widzenia ludzi

Na polowanie koty zawsze chodz膮 samotnie. Wielko艣膰 rewiru, w kt贸rym poluj膮, zale偶y od jego zasobno艣ci. Kot siada w pobli偶u mysiej nory i cierpliwie czeka na ofiar臋. potem jednak reaguje b艂yskawicznie: skok, cios lapa i precyzyjne ugryzienie - 偶ycie ofiary zosta艂o zako艅czone.

Zachowanie na polowaniu r贸偶ni si臋 od zachowa艅 agresywnych zar贸wno pod wzgl臋dem motywacyjnym, jaki neuropsychologicznym, bo odpowiadaj膮 za nie inne obszary m贸zgu. Sztucznym dra偶nieniem tych obszar贸w (cz臋艣膰 boczna podwzg贸rza) mo偶na wywo艂a膰 zachowania fizyczne typowe dla polowania. Je偶eli pobudza si臋 praw膮 stron臋 m贸zgu, odpowiednie reakcje ruchowe wyst臋puj膮 po lewej stronie cia艂a.

Polowanie kot贸w
Polowanie kot贸w
Polowanie kot贸w
Polowanie kot贸w

Perfekcyjny my艣liwy

Koty s膮 uwa偶ane za perfekcyjne 鈥瀖aszyny do polowa艅鈥. W zasadzie poluj膮 na wszystko, co nie jest wi臋ksze od nich. Przede wszystkim ich 艂upem s膮 myszy i szczury, ale tak偶e inne mate ssaki, jak wiewi贸rki i kr贸liki, oraz m艂ode innych gatunk贸w. Nie gardz膮 r贸wnie偶 gadami, ptakami, owadami i motylami - spektrum zale偶y od tego, jakie zwierz臋ta wyst臋puj膮 na zamieszkiwanym przez nie terenie. Dzi臋ki 艂upom przynoszonym przez matk臋 do gniazda m艂ode 偶yj膮cych na swobodzie kot贸w bardzo wcze艣nie ucz膮 si臋 rozpoznawa膰 zapach i smak potencjalnych ofiar. Nieco p贸zniej poznaj膮 tak偶e ich ruchy.

Rewir polowa艅

Koty poluj膮 samotnie. W tym celu cz臋sto celowo znajduj膮 sobie okre艣lony obszar. Droga do niego i z powrotem do gniazda musi by膰 kr贸tka i 艂atwa do pokonania. Jednak ju偶 w drodze do w艂a艣ciwego rewiru kot bacznie obserwuje otoczenie. Je偶eli nadarzy si臋 okazja do polowania, nie zwleka i wykorzystuje szanse na zdobycie 艂upu. Po dotarciu do swojego rewiru kot wyszukuje odpowiednie miejsce do zaczajenia si臋. Dzi臋ki temu na terenach wiejskich, w pewnej odleg艂o艣ci od zagr贸d nierzadko mo偶na zaobserwowa膰 samotne, spokojnie siedz膮ce koty.
Szelest lub d藕wi臋ki wydawane podczas kontaktowania si臋 przez myszy budz膮 wprawdzie zainteresowanie kot贸w, ale najwa偶niejsze jest dla nich wzrokowe zlokalizowanie ofiary.
Zachowanie typowe dla polowania jest przede wszystkim wywo艂ywane przez zaobserwowanie ruchu. Dlatego do kocich polowa艅 szczeg贸lnie dobrze nadaj膮 si臋 tereny nie daj膮ce ofiarom mo偶liwo艣ci ukrycia si臋, czyli na przyk艂ad r偶yska lub skoszone 艂膮ki.

Strategia polowa艅

Podczas polowania koty zachowuj膮 si臋 w okre艣lony spos贸b. Najpierw rozgl膮daj膮 si臋 za 艂upem. Kiedy ofiara pojawi si臋 w zasi臋gu wzroku kota, zastyga on i zaczyna polowanie. Zakrada si臋 do 艂upu jak najbli偶ej i we w艂a艣ciwym momencie, kiedy odleg艂o艣膰 do zwierz臋cia jest odpowiednia, skacze do przodu, pr贸buj膮c schwyta膰 ofiar臋. Je偶eli zwierze jest do艣膰 du偶e, mo偶e doj艣膰 do walki, podczas kt贸rej kot pr贸buje przycisn膮膰 ofiar臋 do ziemi i ugryzie ja. Zale偶nie od zwierz臋cia, na kt贸re poluje, i od zaistnia艂ej sytuacji kot stosuje r贸偶ne strategie.

Siadanie

Stosuj膮c t岷 strategie, kot przez d艂u偶szy czas siedzi spokojnie na miejscu, na przyk艂ad w pobli偶u mysiej dziury, i uwa偶enie ja obserwuje. Natychmiast po wyj艣ciu myszy z nory i oddaleniu si臋 nieco od zbawczego wej艣cia, kot wykonuje skok - skacze prawie pionowo do g贸ry i wysokim 艂ukiem, spada przednimi lapami na mysz. Podczas takiego skoku do balansowania u偶ywa ogona.

Czajenie si臋 si臋

W przypadku ofiary, kt贸ra porusza si臋 po ziemi w zasi臋gu wzroku kota, ten najpierw si臋 przyczaja, pr贸buj膮c przy tym wykorzysta膰 wszelkie dost臋pne os艂ony. Nierzadko mo偶na zaobserwowa膰 koty siedz膮ce bardzo spokojnie w trawie i tak mocno przyci艣ni臋te do ziemi, 偶e ledwie s膮 w stanie obserwowa膰 teren ponad czubkami ro艣lin. A przy tym ani przez moment nie spuszczaj膮 z oczu swojej ofiary. Uszy s膮 u艂o偶one p艂asko, 偶eby nie wystawa艂y nad traw臋. Z takiej pozycji pr贸buj膮 si臋 zakra艣膰 do ofiary. Przy ka偶dym kroku bardzo powoli podnosz膮 pojedynczo 艂apy i r贸wnie wolno stawiaj膮 je na ziemi. Je偶eli nadarzy si臋 okazja, robi膮 te偶 kilka szybkich krok贸w, aby w ten spos贸b szybciej pokona膰 dystans dziel膮cy je od ofiary. Tak偶e podczas zakradania si臋 kot wykorzystuje ka偶d膮, oznak臋 zwi臋kszonej uwagi, kot zastyga w trakcie wykonywania ruchu i zamiera w ca艂kowitym bezruchu. Dopiero, kiedy znajdzie si臋 odpowiednio blisko ofiary, ryzykuje gwa艂towny bieg i skok, aby w ten spos贸b schwyta膰 pozadany 艂up.

Schwytanie w powietrzu

W przypadku zwierz膮t lataj膮cych, ptak贸w lub motyli, kot skacze prawie pionowo do g贸ry i pr贸buje schwyta膰 ofiar臋 艂apami. Zale偶nie od sytuacji skok na ofiar臋 mo偶e by膰 wykonany bezpo艣rednio z biegu albo mo偶e go poprzedzi膰 skoncentrowana, precyzyjnie przyj臋ta pozycja. W tym celu po przykucni臋ciu kot przest臋puje kilkakrotnie z jednej tylnej 艂apy na druga, aby przyj膮膰 pozycje najdogodniejsza do wyskoku. Mniejsze zwierz臋ta, jak motyle i owady, s膮 zazwyczaj zjadane na miejscu. Wi臋ksze zdobycze, na przyk艂ad myszy, s膮 zabijane ugryzieniem w kark lub szyje.

Precyzyjne ugryzienie

Koty maj膮 wrodzon膮 znajomo艣膰 miejsca, w kt贸rym nale偶y zada膰 艣mierteln膮 ran臋. Jest to najcie艅sze miejsce na ciele ofiary, czyli to, w kt贸rym korpus przechodzi w szyje, a potem w g艂ow臋. Jednak koty musza si臋 nauczy膰, z jaka si艂膮 nale偶y ugry藕膰, aby zabi膰 ofiar臋. Ten proces uczenia si臋 zaczyna si臋 od chwili, kiedy matka przyniesie m艂odym do gniazda 偶ywy 艂up.

Wrodzone hamowanie gryzienia

Obecnie zak艂ada si臋, 偶e koty maj膮 wrodzone hamowanie gryzienia. Aby zabi膰 ofiar臋, musza si臋 wi臋c nauczy jej pokonywania. Z drugiej strony w ostatnich latach stwierdzono, 偶e psy nie maj膮 wrodzonego hamowania gryzienia, lecz musza si臋 go odpowiednio wcze艣nie nauczy膰 w procesie socjalizacji, podczas codziennego kontaktu z matka i rodze艅stwem. Nie jest udowodnione naukowo, 偶e hamowanie gryzienia jest u kot贸w cecha wrodzon膮. Jednak jej brak u m艂odych kotk贸w mo偶na bez problemu udowodni膰. Je偶eli posmaruje si臋 palec czym艣 bardzo atrakcyjnym i podstawi go kotkowi, kt贸ry ju偶 przyjmuje sta艂y pokarm, ten ugryzie go z pe艂n膮 si艂膮.

Sukces na polowaniu

Sukces na polowaniu zale偶y od wielu czynnik贸w. Z jednej strony du偶a role odgrywa dost臋pno艣膰 potencjalnych 艂up贸w. Z drugiej strony wa偶ne s膮: fizyczna sprawno艣膰 kota, jego szybko艣膰 reakcji, skoczno艣膰 oraz do艣wiadczenie. Koty, kt贸re maj膮 wiele okazji do 膰wiczenia zachowania typowego dla polowania i do w艂a艣ciwych polowa艅, s膮 lepszymi i zr臋czniejszymi my艣liwymi. Nie jest udowodnione, 偶e koty specjalizuj膮 si臋 w chwytaniu okre艣lonych zwierz膮t, na przyk艂ad ptak贸w, chocia偶 czasami mo偶na odnie艣膰 takie wra偶enie. Wydaje si臋, 偶e szczeg贸lnie dobrymi my艣liwymi s膮 matki wychowuj膮ce m艂ode. By mo偶e maj膮 one wi臋ksz膮 motywacje, bo musza troszczy膰 si臋 o wykarmienie potomstwa. Jednak te obserwacje nie s膮 potwierdzone naukowo. By膰 mo偶e takie wra偶enie jest spowodowane tym, 偶e ze wzgl臋du na m艂ode kotki nosz膮 do gniazda wi臋cej schwytanych zwierz膮t, przez co ich sukcesy w polowaniu s膮 bardzie; widoczne.

Do tej pory nie udowodniono naukowo, 偶e p艂e膰 kota ma wp艂yw na efekt polowania. Nie badano tak偶e, czy na sprawno艣膰 my艣liwego ma wp艂yw kastracja.

Polowanie r贸wnie偶 bez poczucia g艂odu

Jako pow贸d do polowania g艂贸d odgrywa drugorz臋dn膮 role. Z biologicznego punktu widzenia jest to sensowne. Godne zwierze znajduje si臋 bowiem wstanie niedoboru, czyli deficytu energii, a to wi膮偶e si臋 z du偶ym prawdopodobie艅stwem os艂abienia jego sprawno艣ci. Ka偶da pr贸ba polowania to dalsza utrata energii, a nie ka偶da ko艅czy si臋 przecie偶 sukcesem. Bezowocne polowanie to strata energii, kt贸ra jeszcze bardziej obni偶a szanse na schwytanie 艂upu. Tak wi臋c polowanie zanim pojawi si臋 g艂贸d jest ca艂kiem sensowne. G艂贸wnym czynnikiem wywo艂uj膮cym polowanie jest ruch. To sprawia, 偶e jeste艣my pewni, i偶 zwierz臋ta pluj膮 jeszcze zanim zmusi je do tego g艂贸d i zanim zmniejszy si臋 ich sprawno艣膰. Dlatego pogl膮d, 偶e g艂odny kot poluje sprawniej, jest nieuzasadniony.
Z艂e karmienie wp艂ywa ujemnie na wydolno艣膰 zwierz臋cia, a niekiedy tak偶e na jego zdrowie, co w efekcie przyczynia si臋 do obni偶enia jego sprawno艣ci jako my艣liwego. Tak wi臋c tam, gdzie oczekuje si臋 od kota pomocy w zwalczaniu szkodnik贸w, nale偶 wspomaga膰 jego wydolno艣膰 odpowiednim po偶ywieniem. Jednak mo偶na tak偶e zak艂ada膰, 偶e objedzone koty i zwierz臋ta z nadwaga nie s膮 sprawnymi my艣liwymi.

Czas polowania

U kot贸w 偶yj膮cych wolno obserwuje si臋 w ciagu dnia i nocy dwa okresy wymo偶onej aktywno艣ci my艣liwskiej. Koty dostosowuj膮 swoje zachowania my艣liwskie do p贸r roku, pogody oraz nawyk贸w 偶ywieniowych zwierz膮t, na kt贸re poluj膮. Zgodnie z tym czas, w kt贸rym pojawia si臋 umo偶ona aktywno艣膰 my艣liwska, przesuwa si臋 zale偶nie od pory roku.
Czas trwanie polowania jest zindywidualizowany i w zale偶no艣ci od osobnika bardzo r贸偶ny. Przeci臋tnie trwa p贸艂 godziny. Kocury zazwyczaj pluj膮 kr贸cej ni偶 kotki. Mo偶e to wynika膰 z faktu, 偶e samce s膮 wi臋ksze, w zwi膮zku z czym s膮 w stanie schwyta膰 wieksz膮 zdobycz. Kotki, kt贸re maj膮 m艂ode, s膮 na polowaniu mniej cierpliwe i szybciej zmieniaj膮 miejsce.

Zachowanie podczas polowania - rozw贸j

Kocie matki 偶yj膮ce na swobodzie bardzo wcze艣nie znosz膮 swoim m艂odym do gniazda sta艂e po偶ywienie w postaci zabitych zwierz膮t. Mniej wi臋cej od czwartego tygodnia 偶ycia m艂ode zaczynaja otrzymywa膰 tak偶e 偶ywa zdobycz. Zachowanie podczas polowania jest wrodzone i m艂ode koci臋ta z regu艂y reaguj膮 bardzo intensywnie na ka偶dy ruch. Ruchy os艂abionej ofiary natychmiast wywo艂uj膮 ich zainteresowanie. Najpierw ja obserwuj膮, dok艂adnie i ostro偶nie macaj膮 lub potr膮caj膮 艂apkami. Sita, z jaka to robi膮, jest r贸偶na i zale偶y od osobnika. Podczas coraz intensywniejszych do艣wiadcze艅 m艂ode koty 鈥瀢 zabawie" zbieraj膮 do艣wiadczenie w post臋powaniu 偶ywym 艂upem.
Oczywi艣cie u m艂odych, kt贸re nie otrzymuj膮 偶ywych 艂up贸w, ruch tak偶e wywo艂uje zachowanie typowe dla polowania. Niejeden hodowca kot贸w przekona艂 si臋 o tym w bolesny spos贸b, kiedy rano jego palce u n贸g sta艂y si臋 鈥炁倁pem" podopiecznego.

Moje

M艂ode koci臋ta za偶arcie broni膮 schwytanej zdobyczy przed rodze艅stwem i matka. Jednak bardzo rzadko zdarza si臋, 偶e kot pr贸buje wytrwa膰 drugiemu lup z pyszczka, cho膰 zdobycz po艂o偶ona na ziemi bywa podkradana.

Polowanie z punktu widzenia ludzi

Zachowanie my艣liwego wywoluje u wielu ludzi, nawet u mi艂o艣nik贸w kot贸w, mieszane uczucia. Bez przerwy dochodzi do niekiedy bardzo kontrowersyjnych spor贸w miedzy hodowcami i mi艂o艣nikami kot贸w z jednej strony, a lud藕mi nietoleruj膮cymi my艣liwskich obyczaj贸w kot贸w - z drugiej. W zasadzie ka偶dy hodowca i mi艂o艣nik kot贸w wie, 偶e koty s膮 wysoko rzowinietymi i wyspecjalizowanymi drapie偶nikami oraz perfekcyjnymi my艣liwym. Te zdolno艣ci s膮 wrodzone. Ale wiele os贸b trzymaj膮cych koty nie ma 艣wiadomo艣ci, z czym si臋 to wi膮偶e, chyba 偶e celowo wykorzystuj膮 te umiej臋tno艣ci do zwalczania szczur贸w i myszy. Poza tym wi臋kszo艣膰 mi艂o艣nik贸w kot贸w lubi nie tylko koty, lecz w og贸le zwierz臋ta. Dlatego wielu z nich z trudno艣ci膮 akceptuje fakt, 偶e ich kot jest my艣liwym.

Problemy z zachowaniem my艣liwego

Osoby trzymaj膮ce koty, kt贸re biegaj膮 swobodnie poza domem, s膮 cz臋sto konfrontowane z my艣liwskimi obyczajami podopiecznych. Najbardziej k艂opotliwe s膮 dla nich:
1. Przynoszenie do domu 偶ywych lub nie偶ywych 艂up贸w.
2. 鈥瀂abawa" ze zdobycz膮.
3. Chwytanie ptak贸w.

Niemi艂e prezenty

Nikt nie cieszy si臋, kiedy na poduszce, w bucie, przed 艂贸偶kiem albo w innym, z ludzkiego punktu widzenia nico odpowiednim miejscu znajdzie nie偶ywe albo p贸艂偶ywe zwierze schwytane i troskliwie zdeponowane przez kota. Poza tym mi艂o艣nicy zwierz膮t, kot贸w tak偶e, czuja odraz臋, je偶eli zwierze, nawet mysz, zostaje zabite 鈥瀊ez powodu". Dlatego wielu hodowc贸w kot贸w ma wyrzuty sumienia, kiedy ich pupil nosi do domu zdobycz, kt贸rej nawet nie zjada. Ale poniewa偶 do polowania sk艂ania ruch, a nie g艂贸d, nie powinno to by膰 wielkim zaskoczeniem.

Dlaczego one to robi膮?

Pytanie, dlaczego niekt贸re koty przynosz膮 do domu sw贸j tup, nadal pozostaje bez odpowiedzi. Pod uwage bierze si臋 wszelkie mo偶liwe wyt艂umaczenia, miedzy innymi takie: 1. Kotki wychowuj膮ce m艂ode musza oczywi艣cie dostarcza膰 im po偶ywienie.Przynoszenie 艂upu do domu mo偶e by膰 zatem matczyna pr贸ba dostarczenia swojemu spo艂ecznemupartnerowi - cz艂owiekowi po偶ywienia.
2. W ten spos贸b koty demonstruj膮 swoje wspania艂e zdolno艣ci my艣liwskie, a tym samym swoja pozycje.To po prostu prezent dla najbli偶szej osoby.

Gromadzenie zapas贸w

Wszystko to s膮 jednak tylko spekulacje. Pewne jest jednak, 偶e koty s膮 w stanie gromadzi膰 zapasy. Dlatego najbardziej prawdopodobne wydaje si臋, 偶e takie zachowanie jest pr贸ba ich uzupe艂niania. To nie wyja艣nia jednak, dlaczego koty przynosz膮 do domu tak偶e 偶ywe lupy. Poniewa偶 wi臋kszo艣膰 kot贸w znosi zar贸wno 偶ywe, jak i martwe 艂upy, nie mo偶e by膰 mowy o tym, 偶e nie opanowa艂y prawid艂owego u艣miercaj膮cego ugryzienia.

Pewna kryj贸wka

W zasadzie nale偶y zak艂ada膰, 偶e koty nios膮 sw贸j 艂up do miejsca, kt贸re wydaje si臋 im pewne. Przynoszenie do domu martwych lub 偶ywych 艂up贸w jest zatem dowodem na to, 偶e kot czuje si臋 w nim dobrze i 偶e darzy miejsce oraz w艂a艣ciciela zaufaniem. Ju偶 chocia偶by z tego powodu nie nale偶y reagowa膰 na takie zachowanie g艂o艣nym krzykiem czy wr臋cz kara.

鈥瀂ABAWA" z ofiar膮

Czasami koty natychmiast zabijaj膮 i zjadaj膮 swoja ofiar臋. Ale nie zawsze tak si臋 dzieje. W wielu wypadkach kot pozwala schwytanej, ale jeszcze 偶ywej ofierze na pozorna ucieczk臋. Puszcza ja i pozwala jej troch臋 si臋 oddali膰, po czym znowu rzuca si臋 w po艣cig i ja chwyta. Ponownie schwytane, jeszcze 偶ywe zwierze jest podrzucane do g贸ry, chwytane i popychane silnymi uderzeniami 艂ap. Kot biegnie za nim i ca艂膮 si艂膮 rzuca si臋 ponownie na ofiar臋. Ta dzika zabawa mo偶e trwa膰 bardzo d艂ugo. Wcze艣niej czy p贸zniej ko艅czy si臋 - czasami kot zabija ofiar臋 i pozera ja. W innych wypadkach zwierze samo zdycha i czasami jest zjadane przez kota. Niekiedy ofierze udaje si臋 uciec, ale najprawdopodobniej zdycha potem w ukryciu na skutek odniesionych ran. Nierzadko kot po jakim艣 czasie traci zainteresowanie ofiara - pozostawia martwa lub p贸t偶ywa mysz, nie zwraca na nia uwagi i nie wykazuje ch臋ci jej zjedzenia.

To straszne

Takie post臋powanie wydaje si臋 ludziom bezsensownym dr臋czeniem, okrutna zabawa. U koci膮t 鈥瀦abawa z ofiara" jest jeszcze akceptowana, bo t艂umaczymy sobie, 偶e m艂ode musza si臋 nauczy, jak post臋powa膰 ze zdobycz膮. Doros艂ych kot贸w ju偶 to nie dotyczy i dlatego brakuje nam zrozumienia dla ich post臋powania.
Do dzi艣 nie ma jednoznacznego wyt艂umaczenia takiego zachowania kot贸w. Obecnie t艂umaczy si臋 je jako zachowanie konfliktowe. Zak艂ada si臋, 偶e kot 鈥瀊awi膮cy si臋 z ofiara" jest w sytuacji konfliktowej. Jej przyczyna mo偶e by膰 na przyk艂ad wielko艣膰 ofiary, jej zachowanie obronne, zdolno艣膰 do obrony albo brak uczucia g艂odu.

Chwytanie ptak贸w

Ptaki, w przeciwie艅stwie do szczur贸w i myszy, s膮 uwa偶ane przez prawie wszystkich ludzi za atrakcyjne albo co najmniej - za wyj膮tkiem kilku gatunk贸w - nie s膮 traktowane jak szkodniki. Dlatego wi臋kszo艣膰 ludzi, a nawet mi艂o艣nicy kot贸w nie toleruj膮 kot贸w poluj膮cych na ptaki. Poza tym niekt贸rzy sadza, 偶e swobodnie biegaj膮ce koty s膮 przyczyn膮 zmniejszania si臋 populacji ptak贸w, g艂贸wnie 艣piewaj膮cych. To prawda, 偶e koty 艂api膮 ptaki, przede wszystkim m艂ode, kt贸re jeszcze nie potrafi膮 dobrze lata膰. Inne zwierz臋ta, na przyk艂ad wiewi贸rki, szczury i kuny tak偶e pluj膮 na ptaki i rabuj膮 ich gniazda. Liczba ptak贸w chwytanych i u艣miercanych przez koty nie jest na tyle znacz膮ca, 偶e mo偶e stanowi膰 zagro偶enie dla ptasiego 艣wiata. Przyczyny zmniejszania si臋 populacji ptak贸w nale偶y upatrywa膰 ca艂kiem gazie indziej - zabudowywanie coraz to nowych teren贸w i intensywna gospodarka rolna pozbawiaj膮 ptaki przestrzeni 偶yciowej. Nikn膮 ich naturalne siedliska i rewiry gniazdowania, bo znikaj膮 geste, dzikie zaro艣la, kt贸re zast臋puje si臋 niedaj膮cymi schronienia trawnikami.
Jednak w takich krajach jak Australia sprawa wyglada inaczej. Tam koty pojawi艂y si臋 wraz z Europejczykami. Dla rodzimego 艣wiata zwierz臋cego, kt贸ry od wiek贸w rozwija si臋 w inny spos贸b i zupe艂nie nie by艂 przygotowany na obecno艣膰 kot贸w, te drapie偶niki stanowi膮 powa偶ne zagro偶enie.

Ochrona ptak贸w

Istnieje wiele pomys艂贸w ochrony ptak贸w przed kotami. 鈥 Mo偶na rozwa偶y膰 zamykanie kot贸w w domu w okresie rozrodu i wychowu m艂odych przez ptaki. Jednak niewypuszczanie na dw贸r kot贸w przyzwyczajonych do 偶ycia na wybiegu by艂oby dla nich znaczna zmiana i ograniczeniem jako艣ci 偶ycia i w efekcie mog艂oby prowadzi膰 do nieporz膮danych zmian zachowania w domu czy mieszkaniu. Dlatego takie rozwiazanie jest trudne do zaakceptowania.
鈥 Teoretycznie mo偶na by tak偶e czasowo ograniczy przebywanie poza domem, aby w ten spos贸b zmniejszy膰 ilo艣膰 okazji do polowa艅. W praktyce jest to mo偶liwe tylko w ograniczonym zakresie. Koty nie trzymaj膮 si臋 okre艣lonych p贸r powrotu do domu. Poza tym niekt贸re z nich szybko nauczy艂yby si臋, 偶e maj膮 areszt domowy i pr贸bowaliby go unikn膮膰, pozostaj膮c d艂u偶ej poza domem albo wyprowadzaj膮c si臋 z niego.
鈥 Ale mo偶na przyzwyczai膰 swobodnie poruszaj膮ce si臋 koty do noszenia obro偶y z dzwoneczkiem. Dzi臋ki temu ptaki beda ostrzegane przed niebezpiecze艅stwem i zyskaj膮 mo偶liwo艣膰 ucieczki. Kocia obro偶a musi dobrze przylega膰 do szyi i nie spadla膰 z niej. Poza tym musi mie膰 艂atwe do przerwania miejsce 鈥瀉waryjne", 偶eby kot, kt贸ry si臋 o cos zaczepi, m贸g艂 si臋 z niej uwolni膰.

Prawie wy艂膮cznie myszy

Przeceniane s膮 nie tylko szkody wyrz膮dzone przez koty w艣r贸d ptak贸w. Cz臋sto mo偶na si臋 spotka膰 z twierdzeniem, 偶e znaczne straty s膮 powodowane przez zdzicza艂e koty. Jednak badania zawarto艣ci 偶o艂膮dk贸w wykaza艂y, 偶e podstaw臋 ich po偶ywienia stanowi膮 myszy. Inne zwierz臋ta s膮 stosunkowo rzadko ich ofiarami.

Polowanie kot贸w domowych
殴r贸d艂o: Koty, Kompendium wiedzy - Renate Jones (weterynarz), W-wa 2011